รียมมุ่งหน้าไปยังอุทยานหลวงตงเฉิงที่นี่มีแต่จวนและคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ ใครก็ตามที่อาศัยอยู่ที่นี่ได้จะต้องรํ่ารวยและมีหน้ามีตาในสังคมเหลียนชิงโจวมาอยู่ที่นี่เพื่อหาลู่ทางทางการค้า จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องผูกสัมพันธ์การค้ากับทางราชวังเพื่อผลประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงแวะเวียนมาที่นี่เป็นครั้งคราวเพื่อเยี่ยมเยียนเหล่าขุนนางและตัวเขาเองก็ซื้อที่พำนักที่อุทยานหลวงตงเฉิงไว้หลังหนึ่งเหมือนกันตอนนี้เหลียนชิงโจวกลับมายังที่พำนักของตนเองในอุทยานหลวงตงเฉิงก่อนจากนั้นจึงเดินไปยังจวนที่อยู่ข้างๆ ผ่านทางประตูหลัง159
จวนที่อยู่ถัดไปอยู่ห่างไกลพอสมควร มันตั้งอยู่ในอาณาเขตของขุนนางระดับสูงผู้หนึ่ง ตัวเรือนอยู่ลึกเข้าไปในลานบ้าน มันทั้งเงียบสงัดและวังเวงเห็นได้ชัดว่าเจ้าของจวนเป็นผู้รักสันโดษที่นี่มีคนใช้ไม่มากนัก ทุกคนต่างแสดงความเคารพเมื่อเห็นเหลียนชิงโจวเข้ามา จากนั้นจึงพาเหลียนชิงโจวเดินผ่านห้องโถงทะลุไปด้านหลังเรือนภายในห้องหนังสือด้านหลัง ประตูเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งกลิ่นไม้กฤษณาลอยอบอวลมาจากด้านในเหลียนชิงโจวก้าวเข้าไปและนั่งลงบนเสื่อไม้ไผ่ที่วางอยู่หลังม่านอย่างคุ้นชินก่อนจะกล่าวทักทายด้วยความเคารพ “ท่านอาจารย์”เมื่อมองลอดผ่านม่านไม้ไผ่ที่ห้อยลงมาเบื้องหน้า จะเห็นรางๆ ว่ามีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น ชายเสื้อของเขากรุยกรายอยู่บนพื้นและยังคงนั่งอยู่อย่างสงบมองผ่านๆ แล้วอาจนึกว่าเป็นภาพวาดเหลียนชิงโจว
