หลิ่วเหมยอู่เอ่ยอย่างอ่อนหวานว่า “เหมยอู่ได้ยินว่าช่วงนี้ร่างกายขององค์หญิงไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีเวลามาเยี่ยม วันนี้จึงตั้งใจมาเยี่ยมองค์หญิงโดยเฉพาะเพคะ” นางสั่งให้เซียงซั่นนำถาดขนมวางลงตรงหน้า “ขนมเหล่านี้หม่อมฉันตั้งใจเข้าครัวทำมาให้องค์หญิง องค์หญิงลองชิมดูสิเพคะว่าทรงโปรดไหม”“เจ้าทำเองเลยงั้นหรือ” เฉินเสียนเลิกคิ้วถาม“เพคะ เหมยอู่ทำอาหารไม่เก่ง ขอองค์หญิงทรงอย่ารังเกียจ”“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็อยากจะลองชิมเสียหน่อย” พูดจบเฉินเสียนก็หยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นและเตรียมจะส่งเข้าปากอวี้เยี่ยนเห็นดังนั้นจึงรีบหยุดเธอไว้ “องค์หญิง ของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้ องค์หญิงควรระมัดระวังนะเพคะ”เฉินเสียนมองหลิ่วเหมยอู่ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จะเป็นของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปได้อย่างไร เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินหรือว่านายหญิงน้อยลงมือทำด้วยตัวนางเอง”อวี้เยี่ยนตอบว่า “องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์ เพื่อความปลอดภัยของเด็กในท้อง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ควรระมัดระวังเป็นพิเศษนะเพคะ”เฉินเสียนกล่าวต่อ “เจ้าคิดว่าเหมยอู่จะวางยาเพื่อหวังทำร้ายเด็กในท้องของข้างั้นหรือ เหมยอู่จะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร ถ้าหากขนมเหล่านี้อันตรายจริงและข้าสูญเสียลูกไปหลังจากข้ากินมัน เรื่องนี้ย่อมต้องมีคนรับผิดชอบ นางจะถูกสงสัยโดยง่ายและได้รับการลงโทษเป็นร้อยเท่าพันเท่าไม่ใช่หรือ”150
หลิ่วเหมยอู่หน้าถอดสีเฉินเสียนหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะ
