พูดต่อว่า “ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรกังวล แต่เป็นสิ่งที่เหมยอู่ควรกังวลมากกว่า ถ้านางบอกว่าขนมนี้ปกติดีแต่หากข้ากินไปแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมา เหมยอู่จะแก้ต่างอย่างไรก็คงฟังไม่ขึ้นจริงไหม”อวี้เยี่ยนรู้ว่าเฉินเสียนกำลังคิดอะไร เธอกำลังทำให้เรื่องมันแย่ยิ่งกว่าเดิมตั้งแต่ถูกฉินหรูเหลียงทุบตีจนเกือบแท้งในคราวนั้นเฉินเสียนก็ไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไปคราวนี้อวี้เยี่ยนยังไม่ทันห้าม หลิ่วเหมยอู่ก็ส่งเสียงห้ามเธอเสียก่อน “องค์หญิง อวี้เยี่ยนพูดถูกแล้วเพคะ องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ขนมพวกนี้ช่างมันเถิดเพคะ เป็นเหมยอู่เองที่ไม่ได้พิจารณาให้รอบคอบเสียก่อน”พูดจบก็สั่งให้เซียงซั่นเก็บขนมไปเฉินเสียนเตือนนางขนาดนี้แล้ว นางจึงให้เธอกินขนมนั้นไปส่งๆ ไม่ได้ ต่อให้ในขนมไม่มีพิษแต่ถ้าเธอบอกว่ามีพิษ นางก็จะได้ไม่คุ้มเสีย หรือต่อให้มีพิษจริงๆนางก็ทำอะไรเฉินเสียนไม่ได้เลยแม้ว่านางจะอยากวางยาทารกในครรภ์ของเฉินเสียนมากก็ตามที!เฉินเสียนถามเรียบๆ ว่า “ข้าได้ยินคนพูดกันว่าก่อนหน้านี้ข้าทำร้ายเจ้าจนยับเยิน ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือ”หลิ่วเหมยอู่ตอบว่า “หม่อมฉันอยากอธิบายเรื่องนี้กับองค์หญิงมาตลอด ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันไม่ระวังและบังเอิญหกล้มในสวน151
แต่ตอนนั้นท่านแม่ทัพใจร้อนเกินไป ไม่รอให้หม่อมฉันพูดจบก็รีบรุดมาหาเรื่ององค์หญิง วันนี้ที่หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะมาขอโทษเพคะ
