”“เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก แม่ทัพฉินปฏิบัติต่อข้าอย่างไร ข้าจะตอบแทนอย่างสาสม ข้าคิดว่าข้ายังตอบแทนไปไม่ครบ ไว้หลังจากนี้ข้าจะค่อยๆ ตอบแทนเขา”เฉินเสียนยกชาขึ้นจิบพลางพูดด้วยรอยยิ้ม“แต่ฉินหรูเหลียงยืนยันเสียงแข็งว่าข้าตบเจ้า ถ้าข้าตบเจ้าจริงข้าก็คงเริ่มจากใบหน้าก่อน ข้าจึงบอกให้เขาไปดูว่าบนหลังของเจ้ามีรอยแผลหรือไม่ ถ้าหากว่าเจ้าเป็นคนลงมือทำร้ายตัวเองก็คงทำให้เกิดรอยแผลที่หลังไม่ได้ หรือไม่ก็จงใจทำให้คนเห็นแค่ด้านหน้า ไม่จำเป็นต้องทำไปถึงด้านหลัง เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าล้มหรอกหรือ แต่ข้าแน่ใจว่าคงไม่ได้ล้มหงายหลังจนสี่ขาชี้ฟ้าแน่ๆ”ได้ยินเธอพูดดังนั้นหลิ่วเหมยอู่ก็หน้าซีดเผือดทั้งยังกำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่นสองวันก่อนฉินหรูเหลียงออกมาจากสวนสระวสันตฤดูและตรงไปยังสวนดอกพุดตานของหลิ่วเหมยอู่ นางจำได้ดีว่าเขาถามเกี่ยวกับบาดแผลที่หลังของนางขณะที่ทายาให้ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง! เฉินเสียนเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด!ตอนนั้นหลิ่วเหมยอู่ไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้นางกังวลเหลือเกินว่าฉินหรูเหลียงจะรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไรนั่งต่อได้ไม่นานนางก็พาเซียงซั่นจากไปด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว152
เฉินเสียนหรี่ตามองแผ่นหลังของสองนายบ่าวที่ค่อยๆ หายลับไปจากประตูอวี้เยี่ยนที่อยู่ข้างๆ บ่นพึมพำว่า “ตอนเห็นท่าทางสอพลอของนาง บ่าวไม่สบายใจเลยเพคะ ทำไมองค์หญิงถึงยังต้อนรับพวกนางอยู่อีก”เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปา
