กและกล่าวว่า “มันไม่มีทางเลือก ข้าว่างเกินไป”แล้วเธอก็ถามอย่างกระตือรือร้น “เจ้าคิดไหมว่าเซียงซั่นก็สวยไม่ใช่เล่น เดินเอวบิดน่ามองยิ่งกว่าเหมยอู่เสียอีก”อวี้เยี่ยนกะพริบตาปริบๆ เอ่ยอย่างเคืองๆ ว่า “องค์หญิงยังมีกะจิตกะใจชื่นชมอยู่อีกหรือเพคะ นางหลิวรูปร่างหน้าตาสะสวยขนาดนั้น เซียงซั่นจะไปเทียบเคียงได้อย่างไรกัน!”เฉินเสียนยกมือขึ้นลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า เธอเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้จากนั้นริมฝีปากบางก็เอ่ยว่า “เซียงซั่นเอ๋ย แล้วเจ้าจะพบกับความโชคดี”เป็นคำพูดที่ฟังดูเรียบๆ แต่อวี้เยี่ยนฟังแล้วกลับตัวสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลโชคดีหรือ? ทำไมอวี้เยี่ยนกลับคิดว่าบ่าวผู้นั้นกำลังจะพบเจอความโชคร้ายมากกว่า แต่เซียงซั่นควรประสบโชคร้ายตั้งแต่ตอนที่นางทำลายโฉมหน้าขององค์หญิงด้วยมือของนางแล้วด้วยซํ้า!ดวงตะวันเริ่มลอยสูงขึ้น อวี้เยี่ยนจึงประคองเฉินเสียนเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อนเจ้าทารกน้อยที่อยู่ในครรภ์ของเธอช่างกระฉับกระเฉงเหลือเกิน ทุกวันจะต้องเตะท้องทักทายเฉินเสียน บางครั้งเธอกำลังหลับสบายๆ แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะโดนเจ้าเด็กผีนี่เตะเข้า153
เด็กเกือบจะมีอายุครบห้าเดือนแล้วแต่ท้องของเฉินเสียนกลับนูนขึ้นเพียงเล็กน้อยและมองไม่ค่อยชัด ร่างกายของเธอค่อนข้างซูบผอม ยิ่งถ้าสวมเสื้อผ้าหลวมๆ และไม่ตั้งใจมองก็คงดูไม่ออกตอนนี้เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและมองดูใบหน้าตัวเองในกระจกยาขี้ผึ้งที่เหลียนชิ
