งโจวให้เธอครั้งก่อนใช้ได้ผลดีมาก หลังจากทาไปหนึ่งเดือนรอยแผลเป็นก็จางลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวบริเวณรอบๆ ก็เรียบเนียนเกลี้ยงเกลายิ่งกว่าเมื่อก่อนหากเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ รอยแผลเป็นบนใบหน้าก็จะหายไป เหลือไว้เพียงร่องรอยแห่งกาลเวลาเท่านั้นเฉินเสียนสร้างรอยแผลเป็นปลอมๆ ติดลงบนแผลเป็นที่หายจนเกือบเป็นปกติ และยังคงสวมบทเป็นหญิงอัปลักษณ์ต่อไปอวี้เยี่ยนบ่นพึมพำว่า “ใครๆ ก็ปรารถนาให้ตัวเองสวยขึ้น แต่องค์หญิงดันอยากทำให้ตัวเองอัปลักษณ์กว่าเดิม เมื่อแผลบนใบหน้าหายสนิท องค์หญิงคงสวยกว่าหลิ่วเหมยอู่ไม่รู้กี่เท่า!”เฉินเสียนไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆในตอนนั้นแม่บ้านจ้าวนำยาหม้อที่ต้มเสร็จแล้วมาให้และเตรียมเขี่ยถ่านที่มอดแล้วออกจากเตาเห็นดังนั้นเฉินเสียนจึงหยิบถ่านออกมาสองสามก้อนแล้วพาตัวเองเดินไปที่โต๊ะและคลี่กระดาษออก จากนั้นจึงใช้ถ่านสีดำวาดภาพบนนั้นอวี้เยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวยืนมองอยู่ข้างๆ พลางทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างชื่นชม154
แค่เพียงเวลาสั้นๆ รูปร่างมนุษย์ก็ปรากฏบนกระดาษ เป็นการวาดที่ตัดทอนรายละเอียดให้น้อยลงและดูน่ารักน่าขบขันมากขึ้นอวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “บ่าวไม่คิดว่าถ่านดำๆ นี่จะใช้นำมาวาดรูปได้ องค์หญิงสุดยอดจริงๆ เพคะ วาดออกมาได้แปลกไม่เหมือนใคร”เฉินเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ “เมื่อก่อนตอนที่ยังใช้หน้าตาทำมาหากินได้ข้าก็พึ่งพรสวรรค์ ตอนนี้เมื่อพึ่งหน้าตาไม่ได้แล้ว ข้าก็คงเหลือแค่พรสวรรค์นี้เ
