ั้น แต่ยิ่งอยากสลัดออกไปจากความคิดมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสลัดไม่ออกเมื่อเห็นว่าทายาที่แขนและด้านหน้าหมดทุกจุดแล้ว ฉินหรูเหลียงจึงกล่าวว่า“เจ้านอนควํ่าสิ ข้าจะทายาที่หลังให้”หลิ่วเหมยอู่ชะงักและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “ที่หลังไม่มีรอยแผลเจ้าค่ะ”ฉินหรูเหลียงหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“เป็นข้าเองที่เลินเล่อไม่เคยสังเกตแผลของเจ้าอย่างละเอียด”หลิ่วเหมยอู่ลุกขึ้นและขยับเข้าไปในอ้อมกอดของฉินหรูเหลียง “ท่านแม่ทัพยุ่งอยู่กับงานราชการ จะดูแลทั่วถึงได้อย่างไรเจ้าคะ เหมยอู่ไม่ได้นึกตำหนิท่านเลย”หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แสดงบทรักกันอย่างหวานชื่นหลังจากที่เสื้อผ้าของหลิ่วเหมยอู่ถูกถอดจนหมด ฉินหรูเหลียงจึงสำรวจรอยแผลบนร่างกายได้เต็มที่ มือหนาของเขาลูบไล้ไปตามร่างกายของนางราวกับจะรีดนํ้าออกมา รอยฟกชํ้านั้นทั้งเจ็บและคันทว่าช่วยจุดกระตุ้นความอ่อนไหวของหลิ่วเหมยอู่ได้ดีมากหลิ่วเหมยอู่ทนไม่ไหวและบิดเอวราวกับงูนํ้าฉินหรูเหลียงเติมเต็มความรู้สึกให้นาง ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเป็นครั้งแรก146
เห็นได้ชัดมากว่ารอยแผลบนร่างกายของหลิ่วเหมยอู่หลีกเลี่ยงจุดสำคัญๆ ไว้รอยที่แขนนั้นมีมาก บริเวณหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอยู่สะอาดหมดจดไม่มีร่องรอยใดๆ นอกนั้นก็มีรอยแผลอีกเพียงเล็กน้อยบริเวณเอวและขายิ่งบนแผ่นหลังยิ่งขาวสะอาดความจริงแล้วเฉินเสียนจงใจละเว้นที่จะทำร้ายร่างกายหลิ่
