เดิมทีบ่าวก็คิดแบบนั้นเจ้าค่ะ นางสารเลวนั่นกินยาของหมอหลวงมาเป็นเวลานาน มันคงจะทำลายท้องอย่างหนักและนางจะต้องแท้งแน่ๆ แต่ไม่คิดว่า…”“ไม่คิดว่าอะไร”“ไม่คิดว่าเด็กในท้องของนางจะยังปลอดภัยดีเจ้าค่ะ”หลิ่วเหมยอู่หน้าถอดสี ใบหน้าที่ยังคงมีเลือดฝาดอยู่บ้างบิดเบี้ยวในทันที“เป็นไปไม่ได้…”วันรุ่งขึ้นหลิ่วเหมยอู่กับเซียงซั่นเดินไปที่สวนสระวสันตฤดูโดยนำอาหารว่างติดไปด้วยเฉินเสียนสั่งให้อวี้เยี่ยนต้อนรับสองนายบ่าวที่ใต้ต้นไม้ในลานบ้านแล้วยกชาผลไม้มาให้ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะสิ้นสุด แดดยามกลางวันแผดแสงแรงกล้า บรรยากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าวในเมื่อหลิ่วเหมยอู่ยินดีเป็นฝ่ายมาหาแบบนี้ เฉินเสียนก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ต้อนรับนางเธอเป่าฟองชาในถ้วยชา หรี่ตาลงแล้วเอ่ยว่า “เหมยอู่ เจ้าช่างกล้าหาญอะไรเช่นนี้ ท่านแม่ทัพฉินไม่ได้เตือนเจ้าหรือว่าไม่ควรมาที่สวนสระวสันตฤดูของข้าบ่อยนัก”
149
