อน เธอดึงกริชออกจากฝักและกราชับไว้แน่น หันไปมองฉินหรูเหลียงด้วยดวงตาที่มืดสนิทคราวก่อนเคยเกิดเรื่องขึ้นทีหนึ่งแล้ว มีหรือที่เฉินเสียนจะไม่เตรียมป้องกันไว้เธอวางกริชไว้ใต้หมอนเพื่อจะได้ใช้ป้องกันตัวอย่างทันท่วงที พูดง่ายๆ ก็คือมันมีไว้เพื่อรับมือกับฉินหรูเหลียงแววตาของฉินหรูเหลียงหรี่แสงลงขณะที่จ้องมองเขา เฉินเสียนก็พูดกับอวี้เยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ว่า “ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา สามีภรรยาทะเลาะกันบ้างจะเป็นไรไปใครบ้างที่ไม่เคยตบตีกัน? อวี้เยี่ยน เจ้าหลบไปก่อน”ฉินหรูเหลียงหยุดอยู่แค่นั้นและกัดฟันกรอด “ท่านคิดว่าท่านจะจัดการข้าได้ด้วยฝีมือเพียงแค่นี้น่ะหรือ!”เฉินเสียนหัวเราะเยาะ “ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะจัดการท่านได้ เพียงแต่เมื่อใดที่มีโอกาส ข้าจะไม่ลังเลเลยที่จะแทงกริชเล่มนี้เข้าไปที่ขั้วหัวใจของท่าน หากข้ากะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว ก็อย่าได้เรียกข้าว่าเฉินเสียน”เธอเชยคางของฉินหรูเหลียงขึ้นและพูดว่า “เอาละ ท่านแม่ทัพใหญ่ของข้าท่านกล้าไหมล่ะ”140
ฉินหรูเหลียงสบตาเธออย่างมั่นคงและเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ท่านไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าลูกของเจ้าอีกหรือ”“ฮึ ช่างน่าขัน!” เฉินเสียนเอ่ย “ท่านคิดว่าข้ายังสนใจด้วยหรือว่าเขาจะเป็นหรือตาย ตายไปได้ก็ดี ถ้าตายก็คือถูกท่านฆ่า เป็นท่านที่โหดเหี้ยม เลือดเย็นและไร้ความปรานี แล้วท่านจะทำอย่างไรกับข้า? ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีอะไรให้สนอยู่แล้ว แบบนี้ไม่ไ
