ือเจ้าจริงๆ!ก่อนหน้านี้เฉินเสียนรู้สึกผ่อนคลาย แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าทารกน้อยยังคงอยู่ในท้องของเธอ เธอก็รู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้ทั้งลูกอวี้เยี่ยนยื่นมือมาพัดตรงหน้าเฉินเสียน “องค์หญิงไม่ดีใจหรือเพคะ”เฉินเสียนถามกลับว่า “ไหนเจ้าลองบอกมาสิว่ามีเรื่องอะไรที่ข้าควรจะดีใจ”อวี้เยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งและพูดว่า “หม่อมฉันทราบดีว่าองค์หญิงไม่ได้ต้องการความรักของท่านแม่ทัพใหญ่แล้ว แต่ถึงอย่างไรทารกน้อยก็ยังอยู่”ในเวลานั้นฉินหรูเหลียงพาหมอหลวงมาถึงสวนสระวสันตฤดูพอดีแม่บ้านจ้าวกำลังจะเข้าไปรายงานแต่ฉินหรูเหลียงยกมือห้ามไว้ก่อน เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไป และเมื่อเดินมาอยู่ใต้ชายคาเขาก็ได้ยินเสียงบทสนทนาระหว่างนายบ่าวคู่นี้ดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในพอดีฉินหรูเหลียงยังคงก้าวเข้าไปและไม่ได้เปิดประตูในทันทีเฉินเสียนเม้มริมฝีปากก่อนจะกล่าวว่า “เด็กยังปลอดภัยแล้วยังไง ในภายภาคหน้าเมื่อเขาเกิดมาเขาก็จะเป็นเด็กที่มีแต่แม่แต่ไม่มีพ่ออยู่ดี มันดีตรงไหนกันข้าไม่เพียงแต่ต้องเลี้ยงเขาให้เติบใหญ่เท่านั้น เมื่อเขาโตขึ้นข้ายังต้องซื้อบ้านและ129
แต่งลูกสะใภ้ให้เขา ถ้าไปได้ลูกสะใภ้ที่มีฐานะสูงขึ้นก็ยิ่งต้องจ่ายค่าสินสอดแพงขึ้นไปอีก ยิ่งไปกว่านั้นที่พูดกันว่าเราเลี้ยงบุตรเพื่อให้บุตรเลี้ยงดูเรายามแก่เฒ่าแต่ถ้าโดนลูกสะใภ้เขี่ยออกมาล่ะ ข้าจะไปร้องไห้กับใครได้”อวี้เยี่ยนจ้องเธอตาค้างและนิ่งอึ้งไปกับคำพูดทุกประโยคเฉินเสียนเห็นท่าท
