างที่ตกตะลึงนั้นก็นึกเอ็นดูจึงยื่นมือไปหยิกแก้มกลมๆ ของนาง “เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าความเป็นจริงมันโหดร้ายแค่ไหน”อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างงุนงงว่า “แต่นั่นมันเป็นเรื่องอีกสิบปียี่สิบปีต่อจากนี้ องค์หญิงจำเป็นต้องคิดไปไกล… ถึงขนาดนั้นเลยหรือเพคะ”เฉินเสียนถอนหายใจ เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วเหลือบมองนาง “จะไม่จำเป็นได้อย่างไร พ่อของเขาทั้งโหดร้ายและเลือดเย็นขนาดนั้น บางทีในอนาคตเด็กคนนี้อาจจะกลายเป็นคนเลวอย่างเขาก็ได้ ไม่ต้องพูดถึงสิบปียี่สิบปีหรอก เอาแค่ใกล้ๆ นี้ก่อน ถ้าถึงตอนที่ข้าจบสิ้นกับฉินหรูเหลียงแล้วต้องกระเตงลูกติดไปด้วยแบบนี้ ข้าจะไปเสาะหารักแท้ครั้งใหม่ได้อย่างไรกัน”เมื่อเสียงของเธอค่อยๆ เงียบลง อยู่ๆ เธอก็กุมท้องและส่งเสียงร้องออกมา“โอ๊ย!”อวี้เยี่ยนตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้นเพคะองค์หญิง เจ็บท้องหรือเพคะ”เฉินเสียนค่อยๆ ผ่อนคลายลงก่อนจะลูบท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบา “เจ้าหมอนี่ช่างร้ายจริงเชียว บังอาจเตะแม่ตัวเองรึ!”อวี้เยี่ยนชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะ ‘พรืด’ ออกมาและพูดว่า “คงได้ยินแบบแผนที่องค์หญิงวางไว้แล้วไม่ชอบใจกระมังเพคะ”130
“ยังไม่ทันออกจากท้องแม่เลยนะ ถึงจะไม่ชอบใจก็ต้องอดทน” เฉินเสียนกล่าวพลางขมวดคิ้วทันทีที่เธอพูดจบ ประตูห้องก็ถูกผลักออกจากทางด้านนอกฉินหรูเหลียงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าที่เย็นชา คำพูดทั้งหมดของเฉินเสียนล้วนเข้าหูของเขาโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
131
