ร้านว่า “จะร้องไห้อะไรหนักหนา องค์หญิงอย่างข้าแค่งีบหลับไปเท่านั้น ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะร้องไห้ อวี้เยี่ยน ต่อไปนี้เจ้าจะต้องหัวเราะ และอย่าหยุดหัวเราะจนกว่าเรื่องนี้จะจบ เข้าใจไหม”อวี้เยี่ยนรีบพยักหน้ารับ “เพคะ… หม่อมฉันเข้าใจเพคะ…”แม่บ้านจ้าวเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางไม่รอช้าและรีบออกไปตามหมอมาตรวจร่างกายอีกครั้งหมอกล่าวว่า “อาการขององค์หญิงยังไม่น่าวางใจ ต้องนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงอย่างระมัดระวังก่อน” จากนั้นเขาก็เขียนใบใบสั่งยาให้และให้แม่บ้านจ้าวไปซื้อยาสมุนไพรมาต้มอวี้เยี่ยนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายอย่างระมัดระวังเฉินเสียนควรจะพักผ่อนให้เต็มที่ พอมีเวลาว่างเธอจะสั่งให้อวี้เยี่ยนไปหยิบหนังสือมาให้เธออ่านที่เตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่หมอหลวงจากพระราชวังมาที่จวนแม่ทัพเพื่อตรวจร่างกายของเฉินเสียนฉินหรูเหลียงกลับมาในวันนี้และพาหมอหลวงคนหนึ่งกลับมาด้วยนี่คือพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ
126
