อมกินยาและไม่ตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้นฉินหรูเหลียงเอ่ยเพียงว่าให้หมอพยายามรักษาชีวิตของเธอให้ดีที่สุด ส่วนเด็กในครรภ์จะเป็นหรือตายก็ให้แล้วแต่เวรแต่กรรม120
ทว่าเมื่อหมอเข้ามาในห้องและนั่งลงเพื่อวัดชีพจรของเฉินเสียน อวี้เยี่ยนก็จับมือของเขาไว้แน่น จ้องมองเขาด้วยดวงตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อและพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ท่านต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตบุตรขององค์หญิงเอาไว้ไม่อย่างนั้นเมื่อองค์หญิงทรงฟื้นขึ้นมา ท่านจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”อาจจะเป็นเพราะท่าทีและแววตาที่น่ากลัวของอวี้เยี่ยนที่ใช้ข่มขู่หมอ หมอจึงตระหนักได้ว่าเขาควรพยายามทำให้ดีที่สุดในสวนดอกพุดตาน ฉินหรูเหลียงกำชับให้เซียงซั่นดูแลหลิ่วเหมยอู่ให้ดีหลังจากนั้นเขาจึงกลับไปที่ห้องตำราในเรือนหลักของเขาเมื่อเขาออกมาจากสวนพุดตาน คำพูดสุดท้ายของเฉินเสียนที่ยังคงติดอยู่ในใจและสายตาที่ไร้เยื่อใยของเธอก็ทำให้ฉินหรูเหลียงตระหนักได้ด้วยตนเองว่าตอนนี้เขาดูเหมือนจะสูญเสียความรักที่เฉินเสียนมีให้ไปจนหมดสิ้นแล้ว ทั้งยังกลายเป็นนํ้ากับไฟที่เข้ากันไม่ได้อย่างสิ้นเชิงฉินหรูเหลียงเคยเหยียดหยามความรักที่คนโง่เขลาผู้นั้นมีต่อเขา แต่อยู่ๆ คนโง่ผู้นั้นกลับกลายเป็นผู้ที่มีสติกระจ่างแจ้ง ทั้งยังทำตัวประหลาดไปอย่างสิ้นเชิงจนทำให้ยากที่จะเพิกเฉย คนโง่เขลาที่เคยรักเขาหัวปักหัวปำอยู่ๆ กลับทอดทิ้งเขาราวกับว่าเขาเป็นเพียงรองเท้าที่ผุพัง!หากจะทิ้งก็ควรเป็นเขาที
