าเรื่องเอง ท่านคิดว่าท่านเป็นใคร” ฉินหรูเหลียงโกรธจัดและผลักเฉินเสียนเต็มแรงจนเธอล้มลงทันใดนั้นโต๊ะและเก้าอี้ภายในห้องก็ล้มลงเสียงดังโครมครามอวี้เยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งเข้ามาดู ทั้งคู่ตะลึงตาค้างเฉินเสียนล้มลงอยู่ข้างๆ โต๊ะโดยที่ฉินหรูเหลียงกำลังปัดโต๊ะอย่างแรงเพื่อให้ขอบโต๊ะกดลงตรงหน้าท้องของเธอเฉินเสียนเจ็บปวดจนไม่อาจยืดกายให้ตรงได้ เธอสูดลมหายใจเข้า“องค์หญิง!” อวี้เยี่ยนกรีดร้องและรีบถลันเข้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นใบหน้าของเฉินเสียนซีดเผือดนางก็ตกใจจนใบหน้าขาวซีด เอ่ยด้วยนํ้าเสียงสั่นเทาว่า“องค์หญิงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ อย่าทำให้หม่อมฉันกลัวสิเพคะ…”ฉินหรูเหลียงยังจะเข้าไปซํ้า แต่นางจ้าวเห็นว่ามันไม่ถูกต้องจึงเข้ามาขวางไว้ทันที “ท่านแม่ทัพใจเย็นๆ องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์นะเจ้าคะ!”ฉินหรูเหลียงหยุดและมองไปยังเฉินเสียนที่กำลังชักด้วยความเจ็บปวดทรมานด้วยสายตาที่เฉยเมยอวี้เยี่ยนกับแม่บ้านจ้าวรีบไปประคองเฉินเสียนไว้เฉินเสียนงุ้มตัวลง ขาทั้งสองข้างสั่นระริกอวี้เยี่ยนมีแววตาเฉียบคม เมื่อเหลือบไปเห็นคราบเลือดที่ซึมออกมาจากชุดของเฉินเสียน นางก็ตกใจจนหน้าซีด นํ้าตาเม็ดโตๆ ไหลออกมาจากดวงตา “ละ…เลือดไหล… องค์หญิงเลือดไหล…”
118
