เซียงซั่นไม่คิดว่าเฉินเสียนจะได้ยิน นางไม่อยากจะยอมทว่าก็ไม่กล้าตอบอะไรเฉินเสียนกล่าวเรื่อยๆ ว่า “แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ผู้รับผิดชอบเรื่องภายในครอบครัว แต่ถึงอย่างไรข้าก็เป็นภรรยาเอกที่แต่งงานอย่างถูกต้อง แม่นมจ้าวเจ้าได้ยินสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่นี้ชัดเจนแล้วใช่ไหม”แม่บ้านจ้าวตอบ “บ่าวได้ยินชัดแล้วเพคะ”“เช่นนั้นเจ้าจงพานางไปหาพ่อบ้านซะ แล้วทวนคำพูดของนางให้เขาฟัง ดูหมิ่นผู้เป็นนายเช่นนี้ต้องลงโทษตามกฎของตระกูล โทษสูงสุดแค่ไหนก็โบยไปเท่านั้น”“เพคะ”เซียงซั่นหน้าเปลี่ยนสี พร้อมกันนั้นแม่บ้านจ้าวก็เดินมาข้างหน้าเพื่อนำตัวนางไปหลิ่วเหมยอู่รีบพูดว่า “เซียงซั่นพูดไปไม่คิด กลับไปแล้วหม่อมฉันจะสั่งสอนนางเอง อย่าให้ต้องรบกวนองค์หญิงเลยเพคะ”เฉินเสียนหาวไปหนึ่งทีก่อนจะยิ้มตาหยีและเอ่ยว่า “ไม่รบกวนอะไรนักหรอก”หลิ่วเหมยอู่หันไปมองเซียงซั่นและเอ่ยเสียงดัง “ยังไม่รีบขอโทษองค์หญิงอีก!”107
เซียงซั่นทั้งโกรธทั้งกลัว นางขบริมฝีปากก่อนจะเอ่ยอย่างลำบากใจ “เซียงซั่นผู้นี้พูดไม่คิด องค์หญิงได้โปรดอภัยด้วยเพคะ!”เฉินเสียนมองนางก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเย็นชา “ขอโทษนะ แต่ข้าไม่รับ”เธอพูดด้วยนํ้าเสียงเฉียบขาดว่า “แม่นมจ้าว ยังไม่ลากนางออกไปอีก!”เซียงซั่นพยายามขัดขืน แต่แม่บ้านจ้าวเป็นคนร่างอวบ ในไม่ช้านางก็บังคับให้เซียงซั่นออกไปจนได้อวี้เยี่ยนที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าน่าสนุกจึงเข้าไปในห้องเพื่อนำเชือกป่านมามัดมือทั้งสองข้
