นางกลายเป็นตัวตลก สีหน้าจึงเปลี่ยนไปอีกครั้ง“หม่อมฉันต้องการให้ท่านออกหน้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านแม่ทัพ ท่านไม่สนใจจะกอบกู้ความสูญเสียของท่านแม่ทัพก็เกินพอแล้ว ทำไมถึงต้องก้าวร้าวเช่นนี้ด้วย”“ไม่ไปดูเซียงซั่นสักหน่อยหรือ ตอนนี้แม่สาวน้อยผิวบอบบางสะสวยคนนั้นอาจจะถูกโบยจนตายแล้วก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นคงน่าเบื่อแย่”พูดจบเฉินเสียนก็หันหลังและเดินเข้าห้องไปหลิ่วเหมยอู่สั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางกำมือแน่น ทั้งโกรธทั้งเกลียดเป็นอย่างมากสุดท้ายนางก็ยังเป็นห่วงเซียงซั่น นางไม่รอช้า รีบหันหลังกลับและวิ่งโซซัดโซเซออกไปเมื่อหลิ่วเหมยอู่วิ่งไปถึงลานด้านหน้าก็เห็นเซียงซั่นกำลังร้องอย่างโหยหวนไม้กระดานยังคงโบยลงไปไม่หยุดเมื่อเห็นหลิ่วเหมยอู่เซียงซั่นก็ร้องไห้นํ้าหูนํ้าตาท่วมและรํ่าร้องว่า “นายหญิงช่วยด้วย! ช่วยบ่าวด้วย!”ร่างกายของหลิ่วเหมยอู่สั่นเทาก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลม “ข้าสั่งให้หยุด!”110
