อนนี้เจ้ายอมรับแล้วหรือว่าข้าก็เป็นภรรยาของท่านแม่ทัพ ไหนเจ้าลองบอกมาสิว่าข้าไปเห็นเลือดข้นกว่านํ้ายังไงของบำรุงเหล่านั้นไม่ใช่ว่าเจ้ากินไปหรอกหรือ แม้ว่าข้าจะทำให้ครอบครัวต้องเสียทรัพย์ แต่เจ้าน่ะล้างผลาญยิ่งกว่าข้าเสียอีก ไม่เพียงแต่จะล้างผลาญ แต่เจ้ายังจะมาโทษผู้อื่นอีก ช่างไร้ยางอายเสียจริง”หลิ่วเหมยอู่ทั้งหน้าแดงและหน้าซีด “หากท่านจะตำหนิหม่อมฉันเรื่องนี้หม่อมฉันก็ขอให้ท่านไว้หน้าท่านแม่ทัพบ้าง ท่านควรทำกับท่านแม่ทัพเช่นนี้หรืออย่างไร”เฉินเสียนเอนตัวพิงประตูและพูดว่า “ทำไมข้าต้องนึกถึงเขาด้วย ตอนที่พวกเจ้าไล่ข้าออกไป ตอนที่บังคับให้ข้าดื่มยาทำแท้ง ทำไมพวกเจ้าไม่นึกถึงข้าบ้าง”เธอทอดสายตาไปรอบๆ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เพียงแต่เราทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นข้าจะไม่พูดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ได้ ต่อให้ฉินหรูเหลียงจะเอาของไปคืนแล้ว แต่ข้ากับเหลียนชิงโจวก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เพียงแค่ข้าออกปาก เหลียนชิงโจวก็จะส่งคืนมาให้อีกครั้ง”109
สีหน้าของหลิ่วเหมยอู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ถ้าองค์หญิงไม่ถือโทษเรื่องที่ผ่านมาและยอมออกหน้าให้ก็ถือว่าเป็นพระคุณมากเพคะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “เหมยอู่ เพียงเพราะของบำรุงไม่กี่อย่างเจ้าถึงกับยอมให้ท่านแม่ทัพเสียหน้างั้นรึ เจ้าพูดไม่หยุดว่าต้องนึกถึงหน้าฉินหรูเหลียง งั้นข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าเจ้าทำอะไรเพื่อเขาบ้าง”หลิ่วเหมยอู่รู้ว่านางเจตนาให้
