เฉินเสียนหันกลับไปมองเขาแล้วยิ้มให้ “ข้ารู้ว่าหลิ่วเหมยอู่กินของเหล่านั้นไปเกือบหมดแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสามวันไม่ใช่รึ ท่านมีเวลาสามวันเต็มๆ เพื่อคิดหาวิธีหาของส่วนที่นางกินไปแล้วมาใช้คืน”แต่ถึงจะหาของเหล่านั้นมาชดใช้ได้ มันก็จะทำให้ฉินหรูเหลียงกระอักเลือดอยู่ดีทุกอย่างที่หลิ่วเหมยอู่กินล้วนเป็นของที่ราคามิใช่น้อยในเมื่อเฉินเสียนกินเองไม่ได้ นางจึงจะส่งของเหล่านั้นกลับคืนฉินหรูเหลียงรู้ว่านางจงใจ แต่ถึงรู้เขาจะทำอะไรได้!นางทำอะไรผิดหรือเปล่า ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดเลย“ท่านต้องการทำให้สมบัติของจวนแม่ทัพหมดสิ้นไปขนาดนั้นเลยหรือ” ฉินหรูเหลียงกัดฟันถามเฉินเสียนตอบว่า “ถ้าจำไม่ผิดข้าไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อยไม่ใช่หรือ ทีแรกก็การจัดงานเลี้ยงงานแต่ง นั่นช่วยให้ท่านกับเหมยอู่มีหน้ามีตา พอมาตอนนี้ก็ยังตะกละตะกลามจนเป็นหนี้เป็นสิน ทั้งหมดล้วนเป็นไปเพื่ออุดหนุนเจือจุนเหมยอู่ของท่านทั้งนั้น”เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างคนใสซื่อ นัยน์ตาเป็นประกายราวกับแสงดาวในยามราตรี “เป็นข้าหรือที่ยืนกรานว่าจะให้ท่านแต่งงานกับอนุภรรยา? เป็นข้าหรือที่ยืนกรานจะเอาของบำรุงร่างกายป้อนใส่ปากของเหมยอู่? ท่านแม่ทัพใหญ่ของข้า103
คนเราควรจะรู้ซึ้งถึงบาปบุญคุณโทษกันบ้าง ไม่อย่างนั้นออกไปข้างนอกแล้วโดนฟ้าผ่าหรือเดินๆ อยู่แล้วถูกรถลากชนขึ้นมาจะทำอย่างไร”ฉินหรูเหลียงโกรธสุดขีด “เฉินเสียน ท่านช่างกล้านัก”เฉินเสียนลดสายตาลงแ
