ละใช้มือลูบที่หน้าท้อง “ท่านแม่ทัพพูดถูก ข้าเฉินเสียนมีต้นกล้าน้อยๆ อยู่ที่นี่”เมื่อแม่บ้านจ้าวกับอวี้เยี่ยนกลับมา ฉินหรูเหลียงก็กำลังสะบัดชายเสื้อและสาวเท้าจากไปพอดีเมื่อสองวันก่อนหลิ่วเหมยอู่ยังพึงพอใจกับอาหารบำรุงร่างกายที่เป็นของเฉินเสียนทว่าตอนนี้มีบางอย่างเกิดขึ้น หลังจากที่รู้ข่าวนางก็กังวลจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ความอ่อนแรงกลับมาอีกครั้ง พร้อมกันนั้นก็รู้สึกโกรธเคืองมากๆคราวนี้มันคือการบำรุงที่ไร้ประโยชน์อย่างแท้จริงต้องใช้เวลาพักฟื้นระยะหนึ่งจึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงไปหารังนกเลือดชั้นดีเพื่อมาชดใช้ของส่วนที่หลิ่วเหมยอู่กินไปจากที่ไหน ไหนจะยังมีเห็ดหลินจือและของอีกหลายๆ อย่าง แต่เฉินเสียนก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเมื่อนึกถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เขาต้องควักกระเป๋าจ่ายไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันความจริงตอนนั้นเฉินเสียนไม่เคยคุยกับเหลียนชิงโจวว่าจะคืนของให้เมื่อฉินหรูเหลียงนำไปคืนจริงๆ เขาถึงเพิ่งรู้ว่าเหลียนชิงโจวไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนางบ้าเฉินเสียน เห็นได้ชัดว่าเขาตกหลุมพรางนางอีกแล้ว104
หลังจากต้องจ่ายเงินไปจำนวนมหาศาลเขาก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือดฉินหรูเหลียงไม่มีหน้าจะนำของเหล่านั้นกลับคืนมาอีกครั้ง เขาวางของไว้ด้วยสีหน้าที่เย็นชาก่อนจะขอตัวกลับหลังจากเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวร่างสูงใหญ่ก็หยุดชะงัก เขาหันกลับไปมองเหลียนชิงโจวที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่และเอ่ยด้
