วยนํ้าเสียงที่เยือกเย็น “เหลียนชิงโจว เจ้าควรจะระลึกถึงฐานะของตัวเองไว้ให้ดี แม้แต่คนในราชสำนักยังไม่กล้าอยู่ข้างนาง แล้วนับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างเจ้า คิดดูให้ดีว่าทุกวันนี้โลกยังเหมือนเดิมอยู่ไหม”เหลียนชิงโจวหรี่ตาลงและอมยิ้มมุมปาก ตอบไปเรียบๆ ว่า “เพียงเพราะในวันที่เลือดไหลนองในพระราชวัง ท่านแม่ทัพเคยปกป้ององค์หญิงเอาไว้ครั้งหนึ่งองค์หญิงผู้โง่เขลาจึงคิดว่าท่านจะปกป้องพระองค์ตลอดไป ช่างโง่เขลาเสียจริงโชคดีที่ตอนนี้องค์หญิงทรงรับรู้แล้วว่าความจริงเป็นเช่นไร”ฉินหรูเหลียงเอ่ยโดยไม่หันกลับมามองว่า “นั่นเป็นเพราะตอนนั้นนางยังเด็กและโง่เขลา จึงไม่มีใครยอมโง่ไปกับนาง ถ้าเจ้าไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนละก็ มาจากไหนก็กลับไปที่นั่น ทางที่ดีอย่ากลับมาปรากฏตัวที่เมืองหลวงนี่อีกจะดีกว่า”เหลียนชิงโจวเอ่ยไล่หลังอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “เกรงว่าท่านแม่ทัพคงจะผิดหวัง มาเมืองหลวงคราวนี้ข้ามาเพื่อทำการค้า ก่อนที่จะทำกำไรได้จนพอใจข้าคงตัดใจไปจากดินแดนอันมั่งคั่งแห่งนี้ไม่ได้”หลังจากที่ฉินหรูเหลียงไปที่จวนของตระกูลเหลียน หลิ่วเหมยอู่ก็อดรนทนไม่ได้ ดังนั้นนางจึงไปที่เรือนของเฉินเสียนพร้อมกับเซียงซั่นเฉินเสียนตื่นสายและยังคงนอนอยู่ในห้องอีกพักหนึ่ง105
หลิ่วเหมยอู่กับเซียงซั่นถูกอวี้เยี่ยนและแม่บ้านจ้าวรั้งเอาไว้ให้อยู่ด้านนอกแน่นอนว่าอวี้เยี่ยนรู้ดีว่าหลิ่วเหมยอู่เป็นที่รักของแม่ทัพ ไม่อย่างนั้นท่านแม่ทัพ
