ธอก็สบตากับสายตาที่แข็งกระด้างของฉินหรูเหลียงพอดีนัยน์ตากลมโตของเธอสงบนิ่งยากจะหยั่งถึง ปฏิกิริยาทั้งหมดของฉินหรูเหลียงสะท้อนอยู่ในแววตาอย่างชัดเจนถึงแม้เธอจะขมวดคิ้วแค่เพียงเล็กน้อยก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว ทว่าฉินหรูเหลียงก็ทันเห็นมันฉินหรูเหลียงตระหนักได้ว่านางไม่ได้ชอบการมาเยือนของเขาเหมือนดั่งแต่ก่อนอีกทั้งยังแฝงไปด้วยความรังเกียจเล็กน้อยความโกรธของฉินหรูเหลียงที่เดิมทีถูกระงับไปแล้วอยู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งเฉินเสียนลุกขึ้นนั่ง เธอเลิกคิ้วน้อยๆ และเอ่ยอย่างเกียจคร้านเสียเหลือเกินว่า “อา… แขกพิเศษที่นานๆ จะมาที่นี่เสียที ข้าได้ยินว่าตอนนี้เหมยอู่เลือดกำเดาไหลไม่ใช่หรือ ท่านแม่ทัพดูว่างๆ นะ ไม่คิดว่าจะยังมีเวลามาหาข้าที่นี่”ฉินหรูเหลียงสบตากับเธอตรงๆ และเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ท่านไม่รู้หรือว่าข้ามาทำไม”เฉินเสียนทัดผมที่ระอยู่บริเวณใบหูด้วยกิริยาที่น่ามอง ก่อนจะหันไปมองเขาและเอ่ยว่า “บอกตามตรงว่าข้าไม่รู้จริงๆ”100
“ข้าได้ยินมาว่าหลิ่วเหมยอู่พบกับท่านตลอดช่วงสองสามวันมานี้”“ทุกคนอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันก็ต้องเจอกันเป็นเรื่องธรรมดา”“ท่านทำอะไรนาง” ฉินหรูเหลียงถามอย่างคาดคั้นเฉินเสียนตอบนิ่งๆ ว่า “เป็นไปได้ไหมว่าข้าจะชนจมูกนางจนเบี้ยว” เธอหรี่ตาและยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “ถ้าถูกชนจนจมูกเบี้ยวละก็คงไม่น่ามองสักเท่าไหร่ ใบหน้านั้นงามมากแท้ๆ”นํ้าเสียงของฉินหรูเหลียงเ
