เฉินเสียนไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เธอเอ่ยอย่างสงบว่า “ก่อนอื่นท่านแม่ทัพใหญ่ต้องเต็มใจเหยียบย่างเข้ามาในลานเล็กๆ ของข้าเสียก่อน” เธอพลิกหน้าหนังสือพลางเอ่ยอีกว่า “รบกวนแม่นมจ้าวช่วยไปบอกพ่อบ้านหน่อยสิ บอกให้เขาส่งคนไปเชิญเหลียนชิงโจวมาหาข้าที”คราวที่แล้วก่อนจากไปเหลียนชิงโจวทิ้งที่อยู่ของเขาเอาไว้ บอกให้เฉินเสียนส่งคนไปตามเขามาได้ถ้าเธอต้องการเขา“อา” แม่บ้านจ้าวตอบรับและรีบออกไปที่หน้าเรือนคราวนี้เหลียนชิงโจวไม่ได้มาเพียงคนเดียว เขาพาสาวน้อยที่มวยผมอย่างเรียบร้อยและดูเฉลียวฉลาดคนหนึ่งมาด้วยทันทีที่เข้ามาในเรือน สาวน้อยผู้นั้นก็พรวดพราดออกมาจากด้านหลังของเหลียนชิงโจวจนทำให้เฉินเสียนสะดุ้งเมื่อเห็นหน้าเฉินเสียน เด็กสาวผู้นั้นถึงกับนํ้าตาคลอและผลุนผลันเข้าไปคว้ามือของเฉินเสียนไว้โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น นางกล่าวว่า “องค์หญิงต้องมาทรมานแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าที่คุณชายเหลียนพูดจะเป็นความจริง นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาทำให้องค์หญิงกลายเป็นแบบนี้!”เฉินเสียนถามอย่างมึนงง “เจ้าเป็นใครทำไมมาร้องไห้เช่นนี้”เหลียนชิงโจวเดินมาหาและเอ่ยอย่างสุภาพว่า “นี่คืออวี้เยี่ยนที่เคยดูแลองค์หญิงก่อนหน้านี้พ่ะย่ะค่ะ หลังจากองค์หญิงแต่งงานมาอยู่ที่จวนแม่ทัพ ผู้คนที่อยู่รอบกายต่างถูกแม่ทัพฉินไล่ออกไปในคืนวันแต่งงาน กระหม่อมเป็นผู้ดูแลอวี้94
เยี่ยน คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับองค์หญิง ก็เลยไปพากลับมาดูแลองค์หญิงกระหม่อมตั้งใจจะพาม
