าตั้งแต่คราวก่อนแต่กระหม่อมลืมเสียสนิท”อวี้เยี่ยนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นห่วงเฉินเสียนจริงๆเฉินเสียนกล่าวว่า “ในเมื่ออยู่ดูแลเคียงข้างเจ้าชีวิตความเป็นอยู่ก็น่าจะดีอยู่แล้ว จะมาทำอะไรที่นี่”เหลียนชิงโจวตอบว่า “องค์หญิงควรมีคนที่เชื่อใจได้คอยอยู่ข้างกายเสมอ”เฉินเสียนเลิกคิ้วแล้วถามว่า “ก็มีแม่นมจ้าวแล้วไม่ใช่หรือ”ตอนนี้แม่บ้านจ้าวกำลังไปต้มยาให้เฉินเสียนเหลียนชิงโจวก้าวออกไปใกล้ๆ แล้วบอกว่า “ต่อให้แม่นมจ้าวดีจริง นางก็ยังเป็นคนของจวนแม่ทัพ หากองค์หญิงเกิดขัดแย้งกับท่านแม่ทัพขึ้นมา องค์หญิงคิดว่านางจะช่วยพระองค์หรือท่านแม่ทัพล่ะพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนพยักหน้าและยิ้มให้เขา “เหลียนชิงโจว เจ้าฉลาดปราดเปรื่องอย่างกับสุนัขจิ้งจอก ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าจิ้งจอกเหลียน”เหลียนชิงโจวยิ้มรับอย่างสุภาพ เขาสอดมือไว้ในแขนเสื้อก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนว่า “องค์หญิงทรงยกย่องเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าองค์หญิงเรียกกระหม่อมมาวันนี้ มีอะไรจะรับสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปากแล้วเลิกคิ้ว “ไม่มีอะไร แค่จะเชิญเจ้ามาดื่มชาและพูดคุยกันเสียหน่อย”ณ ตอนนี้ไม่ต้องรอให้เฉินเสียนสั่ง อวี้เยี่ยนก็รีบไปต้มนํ้าชาเตรียมไว้อย่างชำนาญ95
มองแวบเดียวก็รู้ว่านางเป็นคนมีฝีมือและคุ้นเคยกับการทำสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างดีใช้เวลาไม่นาน ชารสอ่อนๆ ที่ชงได้อย่างพอเหมาะก็ถูกนำมาวางตรงหน้า เฉินเสียนยกชาขึ้นจิบ และมีเหตุผลที่ทำให้
