เชื่อได้ว่าก่อนหน้านี้อวี้เยี่ยนเคยปรนนิบัติอยู่ข้างกายนางจริงๆนางรู้รสนิยมของเธอเป็นอย่างดีหลังจากดื่มชาไปครึ่งถ้วย เหลียนชิงโจวก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบที่อยู่ในแขนเสื้อส่งให้เธอโดยกล่าวว่า “ยาขี้ผึ้งที่อยู่ในนี้อาจจะช่วยเรื่องรอยแผลเป็นขององค์หญิงได้”เฉินเสียนใจเต้นตึกตัก เธอหรี่ตาและบอกว่า “ดูๆ ไปแล้วเจ้าก็เป็นคนที่ทำการค้าเก่งคนหนึ่งเลยทีเดียว ใส่ใจทุกอย่าง ไม่ตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว”อวี้เยี่ยนรับของไว้แทนเฉินเสียนเหลียนชิงโจวยิ้มและกล่าวว่า “องค์หญิงทรงชมเชยเกินไปแล้ว”จากนั้นเหลียนชิงโจวก็สะบัดแขนเสื้อและลุกขึ้นเดินจากไปอวี้เยี่ยนยังคงอยู่ขณะที่เฉินเสียนเอนกายลงบนเก้าอี้และหลับตาลง อวี้เยี่ยนก็ขยับไปใกล้ๆศีรษะของเธอและช่วยนวดขมับให้ฝีมือของอวี้เยี่ยนนั้นเยี่ยมยอดมาก มันทำให้เฉินเสียนรู้สึกคุ้นเคยและสบายอย่างบอกไม่ถูก96
“เจ้าอยู่ที่จวนของเขามาระยะหนึ่งแล้ว เจ้าพอจะบอกได้ไหมว่าจิ้งจอกเหลียนผู้นี้เป็นคนยังไง” อยู่ๆ เฉินเสียนก็ถามขึ้นมาอวี้เยี่ยนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งจึงสรุปได้ว่า “เป็นคนที่ดีมากเพคะ”เฉินเสียนกระตุกยิ้มมุมปากเธอถามเรื่อยๆ ว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าไม่ใช่คนที่เขาส่งมาเพื่อสอดแนมข้า”อวี้เยี่ยนชะงักและนิ่งงันไปครู่ใหญ่ๆ จนเฉินเสียนอดหันไปมองไม่ได้คราวนี้กลายเป็นอวี้เยี่ยนที่เบ้ปากนํ้าตาไหลพรากขณะมองเธออย่างขมขื่นใบหน้าของเฉินเสียนแข็งทื่อเมื่อเด็กสาวตัวน้อยร้องห่มร้องไห้ข
