นาดหนักอวี้เยี่ยนกล่าวว่า “บ่าวเป็นสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ ไม่เคยรับใช้นายคนไหนยกเว้นองค์หญิง คุณชายเหลียนเพียงแค่เก็บบ่าวไปเลี้ยงชั่วคราว ไม่อย่างนั้นบ่าวจะถูกส่งกลับเข้าวังหรือไม่ก็เร่ร่อนอยู่ข้างถนน ไหนเลยจะได้กลับมาง่ายๆ… ทว่าตอนนี้องค์หญิงลืมแล้วแม้กระทั่งบ่าว…”เฉินเสียนบอกว่า “ข้าก็แค่ถามเฉยๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว”ใบหน้าของอวี้เยี่ยนยังคงเปื้อนนํ้าตาเมื่อนางจ้าวนางจ้าวนำยาเข้ามาให้อวี้เยี่ยนเช็ดนํ้าตา จากนั้นจึงเข้าไปทักทายนางจ้าวอย่างเป็นธรรมชาติจนคุ้นเคยกัน จากนี้ไปทุกคนจะอยู่ด้วยกันที่สวนสระวสันตฤดูแห่งนี้เดิมทีอวี้เยี่ยนเคยเป็นนางสนมที่อยู่ข้างกายเฉินเสียนในราชสำนัก และตอนนี้นางก็กลับมาปรนนิบัติเธอที่จวนแม่ทัพโดยไม่มีใครว่าอะไรหลังจากนั้นนางจ้าวจึงพาอวี้เยี่ยนไปทำความคุ้นเคยกับจวนแม่ทัพ97
เมื่อถึงเวลาพลบคํ่า แสงอาทิตย์รำไรก็ส่องต้องมาถึงในเรือนในที่สุดเลือดกำเดาของหลิ่วเหมยอู่ก็หยุดไหลหลังจากเหลียนชิงโจวจากไปไม่นาน เฉินเสียนก็รู้สึกง่วงและเหนื่อยล้าขึ้นมาเธอชอบงีบหลับอยู่ใต้ต้นไม้ภายในลานบ้านในยามที่อากาศอบอุ่นเช่นนี้เธอหลับไปนานโดยไม่รู้ตัวฉินหรูเหลียงเดินเข้ามาที่ลานบ้านของเธอ ขณะที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นหญิงสาวซึ่งสวมชุดคอสูงสำหรับฤดูใบไม้ผลิเอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้แสงแดดรํ่าไรยามพลบคํ่าส่องต้องเรือนร่างของเธออย่างนุ่มนวลและเป็นประกาย
98
