ในเวลานั้นหลิ่วเหมยอู่เดินมาแถวนี้พร้อมกับเซียงซั่น เมื่อเงยหน้ามองแล้วเห็นเฉินเสียนอยู่ที่ศาลานางจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะก้าวเข้าไปดีไหม ทว่ายังมีความกล้าพอที่จะไม่หันหลังกลับเหตุผลที่มีบอกหลิ่วเหมยอู่ว่านางไม่ควรปะทะกับเฉินเสียนตรงๆทว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่หลิ่วเหมยอู่โปรดปรานแต่ตอนนี้กลับถูกเฉินเสียนยึดครองไป หากนางยอมถอยไปตอนนี้ ต่อไปนางจะต้องทนเฉินเสียนตลอดไปเลยหรือเปล่าโชคดีที่ฉินหรูเหลียงห่วงใยเอาใจใส่หลิ่วเหมยอู่ ถ้าหลิ่วเหมยอู่เกิดมีปัญหาเฉินเสียนเองก็จะต้องมีปัญหาเช่นกันเมื่อคิดได้อย่างนี้หลิ่วเหมยอู่ก็รู้สึกสงบลงนางเดินเข้าไปในศาลาช้าๆ และทักว่า “องค์หญิงก็มาชมดอกซิ่งเหมือนกันหรือเพคะ”เฉินเสียนหรี่ตามองหลิ่วเหมยอู่อย่างพินิจพิเคราะห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเคาะนิ้วที่เปลือยเปล่าลงบนโต๊ะอย่างสบายอกสบายใจก่อนจะกล่าวว่า “ข้ามาที่นี่ไม่ได้เหรอ”หลิ่วเหมยอู่เพียงแค่ยิ้ม ยังไม่ทันกล่าวอะไรเซียงซั่นที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า“ที่นี่คือที่ที่นายหญิงชอบมา นายหญิงชอบดอกซิ่ง แล้วป่าดอกซิ่งแห่งนี้ท่านแม่ทัพก็ปลูกขึ้นเพื่อนายหญิง หากองค์หญิงชอบชมดอกซิ่งจริงๆ ที่อื่นก็ยังมีให้ชมนายหญิงชอบความสงบ จึงอยากนั่งที่นี่แต่เพียงลำพัง”90
หลิ่วเหมยอู่ตำหนิอย่างอ่อนหวานว่า “อย่าไร้มารยาทกับองค์หญิง” พูดจบก็นั่งลงตรงข้ามกับเฉินเสียน “ถ้าองค์หญิงชอบก็ย่อมมาได้อยู่แล้วเพคะ”เซียงซั่นช่วยจัดวางกู่เจิงใ
