ห้หลิ่วเหมยอู่ หลังจากนั้นไม่นานเสียงอันพลิ้วไหวของกู่เจิงก็ดังขึ้นเสียงกู่เจิงฟังไพเราะเสนาะหูชวนให้เคลิบเคลิ้มเมื่อบรรเลงเพลงจบลง หลิ่วเหมยอู่จึงถอนหายใจเบาๆ เหงื่อออกเล็กน้อย“องค์หญิงคงจะหัวเราะเยาะ”“เจ้าเล่นได้ดี ไม่แปลกใจที่ฉินหรูเหลียงจะชอบมันมาก”ขณะนั้นเอง มีสาวใช้คนหนึ่งเดินมาที่นี่พร้อมกับถือของบางอย่างในมือเซียงซั่นเห็นแล้วก็ยิ้มทันที “นายหญิง นั่นคงเป็นรังนกที่โรงครัวตุ๋นเสร็จแล้วบ่าวจะนำมาให้นะเจ้าคะ”รังนกถ้วยหนึ่งพร้อมกับอาหารว่างอย่างดีถูกนำมาวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมชวนรับประทานหลิ่วเหมยอู่ขยับช้อน เมื่อเห็นเฉินเสียนมองนางตาไม่กะพริบ นางจึงยิ้มและถามว่า “มีอะไรผิดปกติหรือเพคะองค์หญิง”เฉินเสียนเหลือบมองรังนกและยิ้มจางๆ “นี่คือของที่เหลียนชิงโจวส่งมาให้ใช่หรือไม่”หลิ่วเหมยอู่ชะงักไปนิดหนึ่งเซียงซั่นจึงกล่าวว่า “หมอบอกว่าร่างกายขององค์หญิงไม่เหมาะจะกินของเหล่านี้ จะทิ้งไว้เฉยๆ ก็เสียเปล่า ครั้งก่อนองค์หญิงให้นายหญิงดื่มยาหม้อนั่นเข้า91
ไป ทำให้นายหญิงอ่อนเพลียอยู่หลายวัน ท่านแม่ทัพสงสารที่ร่างกายของนายหญิงอ่อนแอ จึงมอบของเหล่านี้ไว้ให้นายหญิงบำรุงร่างกาย ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรแล้ว”หลิ่วเหมยอู่เอ่ยอย่างอ่อนหวานว่า “ของเหล่านี้เดิมทีเตรียมไว้สำหรับองค์หญิง แต่ท่านแม่ทัพยืนกรานว่าหม่อมฉันต้องกินเพื่อบำรุงทุกวัน ร่างกายจะได้กลับมาแข็งแรงโดยเร็ว”เฉินเสียนแย้มยิ้มมุมปากและกล่าวว่า “ข้
