าเห็นว่าผิวหน้าของเจ้าดูผุดผ่องช่างเป็นการบำรุงที่ถูกจุดจริงๆ”หลิ่วเหมยอู่กินของเหล่านั้นอย่างพอใจอยู่สองสามคำก่อนจะกล่าวว่า “องค์หญิงคงไม่โกรธหม่อมฉันใช่ไหมเพคะ”เฉินเสียนตอบว่า “ข้าโกรธไปก็ไม่มีประโยชน์ มันไม่ดีต่อร่างกายข้า เจ้าค่อยๆ ใช้มันเถอะ ระวังอย่าบำรุงมากเกินไปจนให้โทษแทนเสียละ”เฉินเสียนสะบัดแขนเสื้อและลุกขึ้นเดินผ่านหลิ่วเหมยอู่ไป หลังจากนั้นเธอจึงเดินชมดอกซิ่งไปอย่างเบิกบานใจตลอดทางที่กลับไปยังสวนสระวสันตฤดูด้วยตำแหน่งแม่ทัพ ฉินหรูเหลียงจึงต้องออกไปว่าราชการในตอนเช้าสามวันติดต่อกัน เฉินเสียนจับเวลาและเลือกสถานที่ที่หลิ่วเหมยอู่จะพบเธอได้ตลอดเวลาหลิ่วเหมยอู่ไม่เชื่อว่าเฉินเสียนจะไม่โกรธเลยเมื่อเห็นนางกินอาหารบำรุงกำลังหายากซึ่งมีคนมอบให้นางต่อหน้าเช่นนี้ทุกๆ ครั้งหลิ่วเหมยอู่กินอย่างมีความสุขเต็มที่เฉินเสียนคิดว่าเกือบจะถึงเวลาแล้วผลสุดท้ายก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากในเรือนของหลิ่วเหมยอู่92
เมื่อเช้านี้นางยังสบายดีอยู่ ตอนบ่ายก็เพียงแค่ดื่มชาหญ้าปักกิ่ง แต่ผ่านไปยังไม่ทันไรหลิ่วเหมยอู่ก็เริ่มมีเลือดกำเดาไหลทั้งยังทำให้มันหยุดไม่ได้ฉินหรูเหลียงเพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอรู้ก็ตกอกตกใจ พร้อมกับที่สั่งคนให้ไปตามหมอเขาก็รีบเข้าไปหาหลิ่วเหมยอู่ในเรือนขณะนั้นเฉินเสียนกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง ในมือประคองถ้วยชาไว้ บนตักมีหนังสือวางไว้เล่มหนึ่งเห็นได้ว่าเฉินเสียนรู้สึกสบายใจและปรั
