นแก่ลูกของท่านแม่ทัพ เลยต้องดูแลรับใช้อย่างดีที่สุดเฉินเสียนกลับมาครั้งนี้ เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจัดการทุกอย่างได้อย่างสะอาดเรียบร้อย จากบทเรียนของจางซื่อครั้งนั้น ก็ไม่มีใครกล้านินทาเฉินเสียนลับหลังอีกเลยแม่บ้านจ้าวเองก็ชอบนายหญิงที่มีความคิดของตัวเองอย่างเฉินเสียนมากกว่าแต่นายหญิงน้อยหลิ่วเหมยอู่นั้น ดูบอบบางและหยิ่งผยองเกินไปเฉินเสียนย้ายไปยังสวนสระวสันตฤดู แม้จะไม่สูงส่งนัก แต่ก็ดีกว่าเรือนเล็กเรือนเก่าที่ทรุดโทรมนั้นมากภายใต้การดูแลจัดการของแม่บ้านจ้าวแล้วนั้น สิ่งที่ต้องเพิ่มต้องปรับปรุงภายในเรือนก็ถูกจัดการอย่างไม่ตกหล่นยามบ่าย แม่บ้านจ้าวได้เติมถ่านไฟในห้องของเฉินเสียนและปรนนิบัติเธอให้งีบหลับไปแม่บ้านจ้าวใช้ผ้าเช็ดหน้าร้อนเช็ดบริเวณใบหน้าและมือของเฉินเสียน เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเฉินเสียน นางก็พูดว่า: “อีกประเดี๋ยวองค์หญิงงีบหลับให้สบายเถอะนะเพคะ ข้างนอกมีบ่าวเฝ้าอยู่”78
เฉินเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า: “รบกวนแม่นมจ้าวด้วยนะ”“รบกวนอะไรกันเพคะ นี่เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำอยู่แล้วเพคะ เด็กก็โตขึ้นทุกวันองค์หญิงสิเพคะทรงพระครรภ์ได้สิบเดือนแล้ว อดทนหน่อยนะเพคะ ประเดี๋ยวรอให้เด็กคลอดออกมา ก็จะเป็นลูกคนแรกของท่านแม่ทัพ องค์หญิงจำเป็นต้องใช้เด็กในท้องถึงจะคงตำแหน่งของตัวเองไว้ได้นะเพคะ”แม่บ้านจ้าวพูดกล่อม หวังให้เฉินเสียนคืนดีกับฉินหรูเหลียงจริงๆแต่หญิงสาวคนหนึ่งต้องการใช้เด็กเพื่อมัดใ
