จางซื่อมิได้ใช้ตะเกียบ ใช้มือหยิบอาหารเน่าเสียขึ้นมาและกินเข้าไปอย่างหวาดกลัวปกติที่นางส่งของเหล่านี้ให้กับเฉินเสียนก็มิได้รู้สึกว่าเกินไปนัก แต่ตอนนี้ต้องเมื่อนางได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง ถึงจะรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร!แต่ทันทีที่กินลงไป ก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียนออกมาเฉินเสียนมิได้รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังนั่งคอยนางกินอาหารทั้งหมดลงไปเหล่าคนใช้ในจวนแม่ทัพต่างก็ต้องยอมนางทั้งนั้น นางยังมิเคยถูกกระทำเช่นนี้เลยสักครั้ง!เสียงร้องแห่งความอัปยศอดสูของจางซื่อดังออกมาจากเรือนเล็กในห้องอาหาร ฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่กำลังเตรียมรับอาหารมื้อคํ่าและเรื่องนี้ก็กระจายไปถึงหูของพวกเขาโดยธรรมชาติจางซื่อวิ่งไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว นางวิ่งไปพลางร้องครํ่าครวญไปแทบจะล่อคนทั้งจวนมาหมดเฉินเสียนเพียงแค่เดินมือไขว้หลังอยู่ด้านหลังอย่างเฉยเมย ราวกับว่ากำลังเดินเล่นอยู่และยังดูเหมือนกำลังไล่เป็ดบ้าตัวข้างหน้าเข้ากรงอย่างไรอย่างนั้นแต่พอวิ่งไปวิ่งมา จางซื่อก็วิ่งผ่านโถงบุปผาไป และวิ่งไปปรากฏอยู่ตรงหน้าเจ้านายทั้งนํ้าตา69
ขณะนี้ นางได้ล้มลงไปคุกเข่าและทูลฟ้องต่อฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่ว่า:“แม่ทัพ นายหญิง พวกท่านต้องช่วยบ่าวนะเจ้าค่ะ! องค์หญิงเป็นบ้าแล้วเจ้าค่ะนางต้องการฆ่าบ่าวทิ้งเสียเจ้าค่ะ!”ฟ้องไปพลางนํ้าตาคลอและยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดให้ทั้งสองดูนี่คือหลักฐาน บนนิ้วมือของนางยังมีเสี้ยนไม้จากตะเกียบ
