ตำอยู่ ดูน่ากลัวยิ่งนักหลิ่วเหมยอู่ตกใจ ทนไม่ได้ที่จะมองตรงไปยังนางสีหน้าของฉินหรูเหลียงมืดครึ้มลงทันทีอาหารมื้อคํ่าดีๆ ถูกสาวใช้คนนี้ยื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดมาให้ดูเช่นนั้น จะมีอารมณ์กินได้อย่างไรกัน!หลิ่วเหมยอู่กล่าวอย่างเป็นห่วงว่า: “แม่นมจาง เกิดอันใดขึ้นงั้นรึ? ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดในจวนมาแต่ไหนแต่ไร เหตุใดถึงได้เป็นเช่นนี้กัน?”หลิ่วเหมยอู่ถามเช่นนั้น จางซื่อก็ตอบอย่างสะอึกสะอื้นว่า: “เย็นนี้ บ่าวไปส่งอาหารให้กับองค์หญิงตามปกติ แต่มิรู้ว่าองค์หญิงเป็นอะไรไป จู่ๆก็เป็นบ้าขึ้นมาใช้ตะเกียบหนีบมือของบ่าว และยังคิดใช้เศษถ้วยกีดมือของบ่าวอีกเจ้าค่ะ! ทั้งยังบังคับให้บ่าวกินอาหารเน่าเสีย แต่บ่าวไม่ยอมกิน องค์หญิงเลยจะเดี้ยงมือของบ่าวเสียเจ้าค่ะ!”จางซื่อร้องอย่างข่มขื่นและก้มหัวลงกับพื้น “ขอให้ท่านแม่ทัพและนายหญิงช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ! ดีที่บ่าววิ่งเร็ว มิเช่นนั้น คงได้ไปอยู่ในนรกแล้วเจ้าค่ะ!”หลิ่วเหมยอู่ทั้งตกใจและหวาดกลัว กล่าวว่า: “คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงจะลงไม้ลงมือกับสาวใช้ตัวเองได้เยี่ยงนี้เชียว……”70
นางมองไปทางฉินหรูเหลียงด้วยสีหน้ามิรู้จะยังไงกันแน่ และกล่าวว่า: “แต่นางก็เป็นองค์หญิงด้วยสิ ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ท่านคิดว่าควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดีเจ้าค่ะ?”ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงออกปากพูด เฉินเสียนก็เดินเข้าไปในห้องอาหารแล้วเมื่อเห็นหน้าเฉินเสียน ภาพเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน ยังคงปรากฏอย่
