ู หลิ่วเหมยอู่ไม่สามารถไม่มีปมในใจได้ ร่างกายของนางเลยเกร็งขึ้นมาทันทีใบหน้าที่น่าเกลียดเช่นนี้ น่าขยะแขยงเสียจริง!เหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงครํ่าครวญของจางซื่อเช่นนั้น ก็แอบมองอย่างลับๆล่อๆเฉินเสียนเพียงแค่เดินไปยืนอยู่ข้างๆจางซื่อ จางซื่อก็หวาดกลัวจนหลบไปทั่วทุกมุม แม้กระทั่งมุดเข้าใต้โต๊ะ ทั้งน่าขันและน่าอายนักในสายตาของคนภายนอก นางหวาดกลัวมากจริงๆ ทำให้เฉินเสียนดูดุร้ายยิ่งนักเฉินเสียนยกมุมปากขึ้น และมองจางซื่ออย่างเหยียดหยาม และกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า: “ได้ยินว่าข้าจะฆ่าเจ้างั้นรึ? ในเมื่อเจ้าพยายามและตั้งใจเยี่ยงนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าทำไมกัน?”จางซื่อหลบอยู่ใต้โต๊ะและกล่าวด้วยนํ้าเสียงสั่นเทาว่า: “บ่าวจะทราบได้อย่างไรเจ้าค่ะ……จู่ๆองค์หญิงก็เป็นบ้าขึ้นมา บ่าว บ่าวรับมือไม่ทันเจ้าค่ะ……นายหญิงต้องช่วยบ่าวนะเจ้าค่ะ……”มุมปากของเฉินเสียนยิ้มบางๆ “ข้าคิดว่า ตอนนี้ข้ามีสติดีนะ ทำไมกัน ข้าดูเหมือนเป็นคนบ้าอย่างงั้นรึ?”71
นางพูดไปพลางดึงเก้าอี้ออกและนั่ง ใช้หลังพิงเก้าอี้ลงไป ขาทั้งสองประสานกันแล้วกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า: “เจ้าจะเป็นบ่าวได้อย่างไรกัน ทั้งหยิกทั้งด่าข้าเช่นนั้น เจ้าสิถึงจะเป็นนายข้า”เฉินเสียนโน้มตัวลงไป และยื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน แรงในมือของนางแรงจนสามารถลากตัวจางซื่อที่หนาเช่นนั้นออกมาได้เลยทันทีจางซื่อเริ่มสั่นขึ้นมาจริงๆหลังจากที่เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของนางเฉินเสีย
