เฉินเสียนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ดวงตาสีเข้มเหลือบมองจางซื่อช้าๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียวกลับกัน ความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นั้นทำให้จางซื่อตกใจจนนางต้องลดกำปั้นลงเฉินเสียนลอบยิ้ม นางทาสตํ่าช้า รังแกแต่คนไม่มีทางสู้! รอไปเถอะ รอให้เธอกินอิ่มเสียก่อนแล้วค่อยมาเก็บถ้วย!อาหารดูจืดชืดและมีแต่ผัก เฉินเสียนตักกินไปหนึ่งคำโดยไม่พูดอะไรแต่ยังไม่ทันจะเคี้ยว ต่อมรับรสของเธอก็สัมผัสได้ถึงความเหม็นเปรี้ยว เฉินเสียนขมวดคิ้วก่อนจะคายอาหารทั้งหมดออกมารสชาตินี้ช่างคุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนมาก เฉินเสียนเพิ่งจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มรสรสชาติเช่นนี้ ก่อนหน้านี้จางซื่อมักจะบังคับให้เธอกินอาหารแบบนี้อยู่เสมอ!เมื่อเห็นเฉินเสียนคายอาหารออกมาจนเลอะไปทั่วพื้น จางซื่อก็ลุกขึ้นแล้วผลักเฉินเสียนเข้าเต็มแรงด้วยความโมโหโทโสนางไม่เพียงแค่ผลัก แต่ยังหยิกเฉินเสียนเสียจนเนื้อเขียวจางซื่อสำรากออกมาว่า “โอ๊ย ซวยจริงๆ! คายออกมาเต็มพื้นแบบนี้ใครจะเก็บกวาดให้ ฮะ! ท่านจะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินก็เอาคืนมา! ให้มันหิวตายไปเลย!”65
จางซื่อคว้าตะเกียบในมือของเฉินเสียนมาทันทีราวกับว่าอาหารเน่าเสียเหล่านี้เป็นความกรุณาปรานีที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า ทั้งยังด่าอีกว่า “แต่ก่อนก็กินอาหารเสียๆพวกนี้ได้นี่ แถมยังช่วยให้จวนแม่ทัพประหยัดเสบียงอาหารไปเยอะ ดัดจริตเสียจริง!”ทว่าจางซื่อกลับแย่งตะเกียบไ
