ปไม่ได้เพราะเฉินเสียนขยับตะเกียบอย่างรวดเร็วและหนีบนิ้วของจางซื่อไว้อย่างไม่คาดคิดจางซื่อถลึงตาใส่ ขณะที่นางกำลังจะเปิดปากด่า นางก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมานางมองเฉินเสียนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ท่านกล้าหนีบนิ้วข้ารึ”เฉินเสียนยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง มือนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่เรี่ยวแรงกลับยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดทบทวีจนจางซื่อแทบทนไม่ไหวนางสลัดเท่าไหร่ก็สลัดไม่หลุดเฉินเสียนพอใจที่ร่างกายนี้บังเอิญมีพละกำลังที่มากมายอย่างไม่มีเหตุผลไม่ดีรึที่จะใช้จัดการกับสาวใช้เจ้าเล่ห์คนนี้จางซื่อหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก นางคิดว่าเฉินเสียนอาจจะคีบนิ้วนางจนขาดเลยก็เป็นได้นางยกมืออีกข้างเพื่อขัดขวาง แต่ถูกเฉินเสียนจับมือนั้นกดลงบนโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว จนมือของนางสัมผัสกับคราบมันที่เปื้อนอยู่บนนั้นหลังจากต่อสู้ดิ้นรนอยู่พักหนึ่งจนอาหารกระจัดกระจายไปทั่ว จางซื่อก็ยังคงดิ้นไม่หลุด66
ในที่สุดจางซื่อก็ทนไม่ไหวและกรีดร้องอย่างทรมานเฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นโดยไม่แม้แต่จะมองนางด้วยซํ้า ใบหน้าที่มีรอยแผลพาดผ่านเต็มไปด้วยความสงบแต่กลับก่อให้สาวใช้เจ้าเล่ห์ผู้นี้หวาดกลัวสุดขีดเฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าต้องการเพิ่มฟืน เจ้าบอกว่ามันไม่จำเป็น ข้าระมัดระวังเด็กในท้อง เจ้าบอกว่าข้าฝันกลางวัน ข้าไม่กินอาหารเน่าเสียเจ้าก็บอกว่าข้าไม่ไว้หน้าเจ้า ถูกต้องไหม”มือของจางซื่อสั่นเทา นางพย
