เหลียนชิงโจวบอกว่าเขานำเครื่องปรุงสำหรับทำยาบำรุงมาให้ไม่น้อย แต่เมื่อเฉินเสียนไปที่ด้านหน้าก็พบว่าของเหล่านั้นถูกเก็บไปแล้ว แม้แต่รายการข้าวของเหล่านั้นก็ยังตกมาไม่ถึงมือเธอแต่เธอบังเอิญได้ยินบ่าวในจวนพูดกันว่า วัตถุดิบสำหรับทำยาและอาหารที่เหลียนชิงโจวนำมาให้มีค่ามาก แม้แต่ในจวนแม่ทัพก็ยากที่จะพบเห็นเฉินเสียนยิ้มมุมปาก ในเมื่อแต่ละอย่างล้วนเป็นของมีค่า คนพวกนั้นจึงไม่ยอมให้เธอได้เห็นมันสินะแต่ถึงอย่างไรมันก็แค่ของนอกกาย เธอไม่สนใจหรอกหลังจากเหตุการณ์นี้ฉินหรูเหลียงกับหลิ่วเหมยอู่ก็เงียบหายไปเฉินเสียนยังคงอาศัยอยู่ที่เรือนหลังเล็กอันทรุดโทรมของเธอ ข้างกายไม่มีคนรู้ใจคอยปรนนิบัติเลยแม้แต่คนเดียว ชีวิตในแต่ละวันของเธอจึงดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเดิมทีที่เรือนเล็กๆ แห่งนี้จะมีสาวใช้จางซื่อรับหน้าที่ดูแล มาคอยทำความสะอาดและดูแลจัดหาอาหารทั้งสามมื้อให้เฉินเสียนแต่การทำงานของจางซื่อกลับไม่เป็นเช่นนั้น อย่าพูดถึงการปรนนิบัติรับใช้เลย วันๆ เฉินเสียนแทบไม่ได้พบหน้านางด้วยซํ้า61
จางซื่อเป็นคนที่มีอายุพอสมควร เวลาอยู่ในจวนคำพูดของนางจะมีนํ้าหนักมาก นางมักจะพูดเสียงดังและวางอำนาจบาตรใหญ่ บรรดาสาวใช้ที่อายุน้อยกว่าจึงไม่กล้าทำให้นางไม่พอใจถ้าเธอจำไม่ผิดจางซื่อผู้นี้เป็นคนเกียจคร้านมาก ก่อนหน้านี้ตอนที่นางดูแลเฉินเสียนผู้โง่เขลานางก็ค่อนข้างกินแรง พอมีอะไรไม่ได้ดั่งใจนิดหน่อยก็ดุด่าทุบตีเฉินเสียนใน
