“ท่านตั้งใจจะทำอะไรกันแน่” ฉินหรูเหลียงไม่กล้าทำบุ่มบ่าม“ข้าตั้งใจจะทำอะไร?” เฉินเสียนหัวเราะเยาะแล้วเหลือบมองหลิ่วเหมยอู่ก่อนจะพูดว่า “ข้าไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้น มันก็แค่ยาบำรุงร่างกาย ไม่รู้ว่าทำไมนางจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองใหญ่โตเช่นนี้ จะบำรุงเลือดไม่ใช่หรือ เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าคิดว่าเหมยอู่ก็ควรได้รับการบำรุงเหมือนกัน เวลามีสิ่งดีๆ ก็ควรแบ่งปันกันไม่ใช่หรือ ท่านแม่ทัพ”ฉินหรูเหลียงกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่หลังมือนูนขึ้นมาแท้จริงแล้วนางกำลังขุดหลุมพรางดักเขาและรอจนเขาเข้ามาติดกับ“หรือว่านี่จะไม่ใช่ยาบำรุง” เมื่อเฉินเสียนเห็นเขาไม่พูด เธอจึงถามต่อว่า“มันคือยาทำแท้ง? ท่านไม่ต้องการเด็กคนนี้หรือ”ฉินหรูเหลียงมองเธออย่างเมินเฉยและเอ่ยอย่างรังเกียจว่า “ท่านคิดเช่นไรล่ะ? ข้าไม่รู้ว่าท่านท้องลูกของใคร และข้าฉินหรูเหลียงก็ไม่ต้องการให้ท่านให้กำเนิดลูกให้ข้า!”“เพื่อจะหลอกให้ข้าดื่มยา ก็เลยอ้างว่านี่คือยาบำรุง? ฉินหรูเหลียง ท่านช่างทำได้ลง แม้แต่เสือที่ว่าร้ายก็ยังไม่กินลูกของมันเอง ท่านมันเลวยิ่งกว่าเดรัจฉานเสียอีก”หลิ่วเหมยอู่ร้องไห้จนหน้าซีด ดูน่าเวทนายิ่งนักฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก “ข้าจะพูดอีกครั้ง ปล่อยนางซะ”52
“ถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ”ไม่รู้ว่าหลิ่วเหมยอู่เอาความกล้ามาจากไหน นางฉวยโอกาสตอนที่เฉินเสียนกำลังพูดใช้ขาออกแรงเต็มกำลังเพื่อดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการเฉินเสียนคว้าผมยาวๆ ของนา
