งไว้และกราชากนางกลับมา ทำให้ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ยับย่นและซีดเผือดเพราะความเจ็บปวด“ท่านแม่ทัพ ช่วยข้า… ท่านแม่ทัพ…”ดวงตาของหลิ่วเหมยอู่เบิกกว้างเฉินเสียนเอื้อมมือไปดึงปิ่นปักผมของหลิ่วเหมยอู่ออกมาและกดมันลงบนใบหน้าของนางอย่างเฉยชาเธอเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่เยือกเย็นว่า “ถ้ากล้าขยับอีกละก็ อย่าหาว่าข้าลงมือหนักไปละ ถ้าใบหน้าเล็กๆ นี้เสียโฉมขึ้นมา ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพจะเจ็บปวดใจขนาดไหน”“ท่านหยุดนะ เฉินเสียน!”เฉินเสียนชำเลืองมองฉินหรูเหลียงและกล่าวว่า “ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนที่นางทำลายใบหน้าของข้าจนเสียโฉม มันไม่ได้น้อยไปกว่าที่ข้าทำเลย ข้าควรจะเอาคืนนางเป็นสองเท่าเสียด้วยซํ้า”“ข้าเปล่า… ข้าไม่ได้ทำ…”เฉินเสียนกล่าวว่า “ตอนนี้พวกท่านกำลังจะคร่าชีวิตลูกของข้า ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ฉินหรูเหลียง ท่านไม่ต้องการเด็กคนนี้ แต่ข้าต้องการให้กำเนิดเขา ในเมื่อพวกท่านปรารถนาจะให้ข้าตายๆ ไปซะ ข้าก็ต้องลากใครสักคนไปตายกับข้าอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าท่านยอมปล่อยข้าไปวันนี้ ข้าก็จะปล่อยนางไป ถ้า53
วันหน้าท่านยังกล้าคิดจะกำจัดลูกของข้าอีก ข้าจะทำให้ท้องของนางสูญพันธ์ุตามไปด้วย และจะทำให้ท่านไร้ทายาทสืบสกุล!”ฉินหรูเหลียงหรี่ตา “นี่ท่านกำลังต่อรองกับข้าอยู่หรือ”เฉินเสียนยิ้มอย่างไร้หัวจิตหัวใจ “งั้นมาลองดูกันว่าผู้หญิงที่อยู่ในมือของข้าตอนนี้พอจะใช้เป็นข้อต่อรองได้ไหม ข้าไม่ขออะไรมาก ตั้งแต่นี้ไปพวกท
