่านจะแสดงความรักต่อกันยังไงก็ได้ ข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง ท่านกับข้าจะไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน แบบนี้เป็นอย่างไร”หลิ่วเหมยอู่เหมือนดอกสาลี่ที่ต้องหยาดฝน ใครเห็นเป็นต้องรักและสงสารหลังจากคุมเชิงกันมานาน ในที่สุดฉินหรูเหลียงก็กัดฟันพูดออกไปว่า “ท่านปล่อยนางก่อน”“ท่านสัญญากับข้าก่อน” เฉินเสียนไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวฉินหรูเหลียงโกรธเป็นอย่างยิ่ง “ตกลง! ข้าสัญญา! ยังไม่ปล่อยอีก!”หลิ่วเหมยอู่ร้องห่มร้องไห้ เฉินเสียนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและโยนปิ่นปักผมลงพื้นก่อนจะพูดว่า “ครั้งนี้ข้าเชื่อท่าน คำสัญญาของท่านแม่ทัพใหญ่นั้นหนักแน่น ท่านคงจะไม่คืนคำ แต่ในวันข้างหน้าหากท่านผิดคำสัญญา ข้าไม่สัญญาว่าข้าจะทำอะไรอีกหรือเปล่า บางทีข้าอาจจะตอบแทนความเกลียดชังที่ฝังรากลึกคืนให้นางเป็นร้อยเท่าพันทวี ท่านจำไว้ให้ดีก็แล้วกัน”เฉินเสียนเอ่ยทิ้งท้ายและผลักหลิ่วเหมยอู่ไปหาเขา เท่านี้ก็เรียบร้อยหลิ่วเหมยอู่อ่อนแอจนทนไม่ไหว ยังไม่ทันที่ฉินหรูเหลียงจะประคองนางเอาไว้ นางก็ล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นและร้องไห้อย่างเศร้าโศก54
ฉินหรูเหลียงหัวใจแตกสลาย เขารีบเข้าไปคว้านางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและหันไปมองเฉินเสียนอีกครั้งด้วยแววตาที่ดูราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดมาจากกรงฉินหรูเหลียงฟาดมือลงบนโต๊ะทันใดนั้นเศษไม้ก็ลอยขึ้น โต๊ะตัวนั้นถูกพังลงต่อหน้าต่อตาของเฉินเสียนทว่าเฉินเสียนกลับไม่กะพริบตาเลยแม้แต่นิดเดียวเธอยืดหลังตรงโดยมีเส้นผมสีดำยาว
