จับนิดจับหน่อยไม่ได้เลยหรือ”ฉินหรูเหลียงกำหมัดแน่นและเอ่ยด้วยเสียงอันทุ้มตํ่าว่า “ท่านมีเรื่องขุ่นเคืองอะไรก็จงมาลงที่ข้า นางไม่เกี่ยว! ทางที่ดีท่านควรปล่อยนางเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นหากข้าลงมือก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปราณี!”เขาประมาทเกินไปก่อนหน้านี้เขากับหลิ่วเหมยอู่ต่างคิดเหมือนกันว่านังโง่ผู้นี้คงทนรับความสะเทือนใจเรื่องการแต่งงานไม่ได้จึงมาก่อเรื่องเสียยกใหญ่ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นนางจัดการกับหลิ่วเหมยอู่ ฉินหรูเหลียงก็รู้ทันทีว่าเขาคิดผิดถนัดฉินหรูเหลียงตระหนักได้อย่างชัดเจน แววตาที่สงบนิ่งแม้ในยามที่ต้องเผชิญกับความวุ่นวายของเฉินเสียน ไหนจะคำพูดคำจาที่ฉะฉานและมีเหตุมีผล นี่มันใช่คนโง่เสียที่ไหน!นางไม่ใช่คนโง่อีกแล้ว และนางก็ไม่ใช่เฉินเสียนคนเดิมอีกต่อไปตอนนี้เขาต้องกลับมามองนางใหม่เสียแล้ว51
