่ทัพฉิน ได้โปรดเรียกข้าว่าองค์หญิงจิ้งเสียน”ใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ขาวซีด นํ้าตาใสๆคลออยู่ในหน่วยตา นางเอ่ยอย่างน่าเวทนาว่า “ทำไมองค์หญิงต้องทำให้ข้าอับอายถึงเพียงนี้”เฉินเสียนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าแค่ทำให้เจ้าอับอายเจ้าก็ทนไม่ได้แล้วหรือถ้าทนไม่ได้เจ้าจะไปตายเสียก็ได้นะที่ถนนทางทิศตะวันตกมีแม่นํ้าอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าเจาะนํ้าแข็งแล้วลองกระโดดลงไปดูสิ หรือไม่ที่หน้าตลาดสดก็มีต้นไม้เก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง เจ้าไปที่นั่นแล้วแขวนคอตัวเองก็ได้ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเคยบอกกับข้างั้นหรือ วันนี้ข้าขอมอบทั้งหมดคืนให้เจ้า”ดวงตาของหลิ่วเหมยอู่เบิกกว้างและมองเฉินเสียนด้วยความหวาดกลัวแขกเหรื่อแอบกระซิบกระซาบกันเป็นการส่วนตัว “องค์หญิงทรงทำเกินไปหรือเปล่า… นายหญิงน้อยช่างน่าสงสารเหลือเกิน”เหลียนชิงโจวกลัวว่าแค่นี้โลกจะยังไม่วุ่นวายพอ จึงขยับปากและเอ่ยไปว่า“ดูไม่ออกเลยจริงๆว่านายหญิงน้อยจะเคยเอ่ยคำพวกนี้กับองค์หญิงมาก่อน มันจะเป็นอาชญากรรมที่ชั่วร้ายแค่ไหนกันนะ ถ้าองค์หญิงถูกนางขับไล่ออกไปจริงๆและกลับมาด้วยรูปร่างหน้าตาเช่นนี้ ตอนนี้องค์หญิงแค่ขอให้นายหญิงน้อยคุกเข่าลงโดยส่วนตัวแล้วข้าไม่เห็นว่ามันจะเกินไปเลยสักนิด”ผู้คนที่อยู่รอบข้างเริ่มรู้สึกว่าสิ่งนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล เหลียนชิงโจวยังกล่าวอีกว่า“ได้ยินมาว่าองค์หญิงไร้ที่พักพิงอาศัย ทั้งยังถูกทำร้ายจนเสียโฉม ท่านแทบจะหนาวจนแข็งตายในหิมะ”แขกที่มา
