็วิ่งโซซัดโซเซไปยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเสียนและจับมือของเธอเอาไว้ มองเธอด้วยแววตาที่ตื่นเต้นจนนํ้าตาคลอเบ้าเฉินเสียนเลิกคิ้วอีตัวนี่โคตรจะตอแหลหลิ่วเหมยอู่เอ่ยทั้งนํ้าตาว่า “ดีจริงๆ ที่องค์หญิงกลับมา ดีจริงๆ ที่กลับมา… ที่องค์หญิงหายออกไปเป็นความผิดของเหมยอู่เอง เหมยอู่ตามหาอยู่หลายวัน ตามหาจนทั่วเมืองหลวง…”ท่าทางเศร้าอกเศร้าใจที่มาพร้อมกับความปีติยินดีของนางเป็นเหมือนโรคติดต่อร้ายแรงเฉินเสียนถึงกับต้องยกนิ้วให้นางเป็นคู่ต่อสู้ที่สมนํ้าสมเนื้อที่สุด!ฉินหรูเหลียงเอ่ยขึ้นมาอย่างถูกเวลาด้วยนํ้าเสียงที่เย็นชา “ท่านบอกว่าเหมยอู่ไล่เจ้าออกไป แต่ตั้งแต่ท่านหายไปเหมยอู่มีแต่นํ้าตาอาบหน้า เอาแต่โทษตัวเองตอนนี้ท่านกลับมาถึงก็มาพูดถึงความหึงหวงโหดร้าย แม้แต่กับผู้หญิงอ่อนแอก็ยอมไม่ได้หรือ”“ท่านแม่ทัพ อย่าตำหนิองค์หญิง… เป็นความผิดของข้าเอง ที่องค์หญิงเคียดแค้นคงเป็นเพราะ…” หลิ่วเหมยอู่มองเฉินเสียนอย่างแช่มช้อย “ใบหน้าขององค์24
หญิง… ใครกันนะที่โหดร้ายทำกับองค์หญิงได้ลงคอ ไม่ต้องกลัวนะเพคะ ท่านแม่ทัพจะต้องจัดการให้อย่างแน่นอน”ดูท่าทางที่น่าสงสารของนางสิ ช่างน่าทะนุถนอมเสียนี่กระไร! ไม่มีร่องรอยของคำโกหกเลยแม้แต่นิดเดียวเฉินเสียนเอ่ยเรื่อยๆ ว่า “ที่ข้าเลือกกลับมาวันนี้ เจ้าไม่ได้ไม่พอใจอะไรใช่ไหมถ้าวันนี้ฉินหรูเหลียงจัดการเรื่องนี้ให้ข้าไม่ได้ ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจ”หลิ่วเหมยอู่หยุดร้องและจิกเล็บแน่นอ
