ดถึงลูกในท้องให้มาก”เฉินเสียนกล่าว “…ว่าไงนะ ตามบทฉันต้องมีลูกด้วยเหรอ”“พี่ควรปล่อยวางนะ ถึงอย่างไรพี่สาวก็ยังสาว…”เหมือนไก่กับเป็ดคุยกัน ทั้งสองคนพูดคุยกันคนละเรื่องอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดเฉินเสียนก็ต้องยอมรับความจริงที่โหดร้ายว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การถ่ายทำ แต่เธอย้อนเวลากลับมาจริงๆแถมเธอยังข้ามเวลามาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่เสียโฉมแถมกำลังท้องอยู่ด้วยเฉินเสียนทำหน้าราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรอีกแล้วเด็กสาวผมมวยยังพูดเจื้อยแจ้วโน้มน้าวอยู่ข้างหูเธอ บอกว่าควรปล่อยวางทุกสิ่ง ปล่อยวางเถอะ อย่างไรแล้วเธอก็ยังสาว!16
เฉินเสียนมองเธออย่างขมขื่น “แน่ใจหรือว่าเจ้ากำลังปลอบข้าอยู่”“ข้าปลอบใจท่านจริงๆ นะ”“งั้นเจ้าว่ามีอะไรที่น่าสมเพชไปกว่าการที่หญิงสาวอย่างข้าถูกทำให้เสียโฉมแถมยังตั้งครรภ์ แล้วยังเกือบตายท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บนั่นอีก”“…”เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็น่าสงสารจริงๆสภาพร่างกายของเธออ่อนล้าราวกับมีสนิมเกาะ ใบหน้าของเธอที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนกลายเป็นบ๊ะจ่างลูกโตมือที่บอบชํ้าของเธอพยายามจะแกะมันออกเด็กสาวรีบห้ามเอาไว้และพูดว่า “อย่านะพี่สาว อาการบาดเจ็บของพี่สาวยังไม่หายดี!”“ข้าแค่จะขอดูหน่อย”เด็กสาวตอบว่า “พี่สาวเพิ่งตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่า ยังอยู่ในสภาวะที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ถ้าพี่สาวตื่นตระหนกเกินไปแล้วส่งผลกระทบต่อเด็กในท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร”เฉินเสียนกลอกตาด้วยความหงุดหงิด “เจ้าช่าง
