ผ้าที่ข้ามอบให้หรูเหลียง! ใครสั่งให้เจ้าตัดมัน!”เพี้ยะ!ภายในห้องเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของหลิ่วเหมยอู่เท่านั้นที่ยังคงดังอยู่ฉินหรูเหลียงตบเฉินเสียนจนหน้าหันเขากล่าวว่า “พอได้แล้ว ข้าเป็นคนขอให้นางตัดมันเอง ท่านจะทำไม”นางคิดว่าตัวเองอาจจะทำอะไรผิดไปและขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ไม่พูดไม่จาฉินหรูเหลียงพาหลิ่วเหมยอู่ที่ร่างกายอ่อนแอออกไป เมื่อเดินไปถึงประตูเขายังสั่งอีกว่า “หาใครมาคอยเฝ้านังผู้หญิงบ้าคนนี้ไว้ อย่าปล่อยให้นางออกจากห้องแม้แต่เพียงก้าวเดียว!”ฉินหรูเหลียงผู้นี้ชอบฉีกหัวใจของนางจนเป็นรูเสมอเห็นได้ชัดว่านางชอบเขามากหลังจากนั้นนางก็ถูกกักขังอยู่ในเรือนหลังนี้ อาหารสามมื้อในแต่ละวันไม่ทำให้นางอิ่ม นางต้องอยู่อย่างหิวโหยและหนาวเหน็บเช่นนี้ทุกวันนางไม่เคยเจอฉินหรูเหลียงอีกเลยหลังจากแต่งงานมาแล้วประมาณสองเดือน ฉินหรูเหลียงก็เป็นฝ่ายมาหาเฉินเสียนเป็นครั้งแรก เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เดือนหน้าข้าจะแต่งงานกับหลิ่วเหมยอู่ วันนี้ข้ามาเพื่อจะบอกให้ท่านรู้ไว้ วันพิธีถูกกำหนดไว้แล้ว”9
ใบหน้าของเฉินเสียนไร้สีเลือดฉินหรูเหลียงหันหลังและเดินกลับไป ทว่าเขาหยุดนิดหนึ่งเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้และกล่าวว่า “ยังมีอีกอย่าง แม้ว่านางจะแต่งเข้ามาทีหลัง แต่หลังจากแต่งเข้ามาแล้วนางจะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งอนุภรรยา แต่จะมีสถานะเช่นเดียวกับท่าน”ฉินหรูเหลียงยังไม่เดินออกไปจากประตูเรือน เขายืนอย
