ู่ที่กรอบประตูราวกับเป็นภาพวาดและไม่คิดว่าอยู่ๆ เฉินเสียนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา “หรูเหลียง ท่านคิดว่าข้าเป็นคนโง่ที่จะรังแกได้ง่ายๆ ใช่ไหม”ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วและหันกลับไปมองนางอย่างไร้ความรู้สึกในขณะนั้นนางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง นํ้าตาไหลอาบแก้ม “ท่านคิดว่าข้าเป็นเพียงคนโง่ที่ไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือ หรูเหลียง คนอย่างอาเสียนไม่ได้โง่”หลังจากที่ฉินหรูเหลียงจากไป ความเจ็บปวดที่ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกและความรักที่ผันแปรก็รุมบดขยี้นางอย่างโหดร้าย นางเริ่มคลื่นไส้และก้มหน้าอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง รู้สึกเหน็ดเหนื่อยไปทั้งกายและใจและพึมพำออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “อาเสียนไม่ได้โง่… อาเสียนไม่ได้โง่… อาเสียนไม่ใช่คนโง่…”การแต่งงานของฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่ถูกกำหนดไว้แล้วแม้ว่าเขาเพิ่งจะแต่งงานกับองค์หญิงได้เพียงสามเดือนองค์หญิงไม่ใช่องค์หญิงที่ได้รับความโปรดปรานเช่นวันนั้นอีกแล้ว นางเป็นธิดาของจักรพรรดิองค์ก่อน และอำนาจของต้าฉู่ก็เปลี่ยนผ่านจากจักรพรรดิองค์ก่อนมาอยู่ในมือของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน และมันค่อนข้างเป็นปัญหา10
แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ แต่นางก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของจักรพรรดิองค์ปัจจุบันแต่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงอำนาจการปกครอง จักรพรรดิองค์ใหม่ได้แสดงธรรมาภิบาลในการปกครองด้วยการไว้ชีวิตเฉินเสียนและให้นางอยู่ในฐานะองค์หญิงดังเดิมและตั้งแต่ตำหนักเปลี่ยนไปเมื่อหลายปีก่อนเฉินเส
