นลืมเลือนไปก็จบสิ้นแล้ว
ก่อนหน้านี้ซูหลินเองก็คิดเยี่ยงนั้น
แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อเขาเห็นหลัวอวี่ก่วนเข้า ท่าทางปลอมเปลือกที่ทำเป็นสงบนิ่งรู้สึกผิดเยี่ยงนั้น กลับสะกิดให้เขานึกถึงความทรงจำเมื่อคืนนั้นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
หลัวอวี่ก่วนเป็นบุตรสาวสุดที่รักของตระกูลสูงศักดิ์ ลีลาบนเตียงย่อมสู้ผู้หญิงจากหอนางโลมและพวกสาวใช้ที่เข้ามาให้ท่าเขาหวังไต่เต้าไม่ได้แม้แต่นิดเดียว แต่เพราะความอ่อนแอและอ่อนหวานในตัวของนางเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด
ไม่จู่โจมมากเกินไป แต่ทว่าสวยงามอ่อนช้อยราวกับนกตัวน้อยที่คอยพึ่งพามนุษย์ตัวใหญ่
ที่ผ่านมาเวลาเขาอยู่ต่อหน้าฉู่หลิงอวิ้น ก็ทำได้เพียงแหงนมองทำตามสิ่งที่นางต้องการเท่านั้น เกียรติแห่งความเป็นลูกผู้ชายและความภาคภูมิใจของตนโดนนางเหยียบย่ำดูหมิ่นอยู่บ่อยครั้ง เขาอดทนมานานมากพอแล้ว และในวันนี้หลัวอวี่ก่วนอยู่ที่นี่ กลับทำให้เขาหาความรู้สึกพึงพอใจนั้นเจอ
ต้องบอกว่า หลัวอวี่ก่วนนั้นได้ขโมยหัวใจของเขาไปแล้ว
ไม่ว่านางจะทำไปเพียงเพราะต้องการแก้แค้นผู้หญิงอย่างฉู่หลิงอวิ้นที่ไม่รู้ดีชั่วคนนั้น ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ปล่อยนางไปไม่ลงอยู่ดี
ซูหลินนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดก็ยกมือเช็ดน้ำตาให้นาง ขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “ร้องไห้ทำไม? ข้าทำร้ายเจ้าไม่ลงหรอก!”
“แล้วท่านจะทำอย่างไร?” หลัวอวี่ก่วนกล่าว สีหน้าหวาดกลัวเสียใจ “ท่านจะรับข้าเป็นอนุภรรยางั้นรึ? ถึงแม้ข้าจะไม่ถือสา แ
