ต่ท่านคิดว่าฮองเฮาและคนของจวนกั๋วกงจะยอมรับหรือเยี่ยงไร? ถึงเวลานั้นไม่ใช่แค่ข้า ซื่อจื่อเองก็จะกลายเป็นที่นินทาของผู้คน โดนประณามเอาได้นะเจ้าคะ”
บุตรสาวแห่งตระกูลสูงศักดิ์ ออกเรือนไปแล้วกลับลำบากยิ่งกว่าเดิม ไม่มีผู้ใดยอมให้เกิดเรื่องดูแคลนขายขี้หน้าแบบนี้ขึ้นเป็นแน่
จู่ๆ ซูหลินก็โมโหหัวร้อนขึ้นเพราะคำว่า ‘อนุภรรยา’ นี้ แต่เมื่อคิดถึงว่ามีคนวางแผนเล่นงานเขา จนถึงขั้นยกผู้หญิงเข้ามาถวายถึงที่แล้ว เขาก็ยับยั้งความโกรธนั้นไว้ได้
เขาหัวร่อขึ้นอย่างเย็นชา ถอดเสื้อคลุมออก แล้วพูดขึ้นเสียงเยือกเย็นว่า “เจ้าเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ ชายาของข้าตอนนี้ก็หาใช่เป็นคนที่ข้ารักไม่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่ภรรยาในนามเท่านั้น หากเจ้ายินยอม ช้าเร็วอย่างไรข้าจะให้นางหลีกทางให้เจ้า!”
เมื่อหลัวอวี่ก่วนได้ยินดังนั้น ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความตกใจ มองไปยังเขาอย่างตกตะลึง “ซื่อจื่อ…”
ซูหลินหันมองนาง ถามกลับว่า “ทำไม? เจ้าไม่เชื่อข้างั้นรึ?”
ถึงแม้จะไม่มีหลัวอวี่ก่วนอยู่ เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้ฉู่หลิงอวิ้นทำตัวขวางหน้าขวางตาเขานานอยู่แล้ว
ทำไมหลัวอวี่ก่วนจะไม่เข้าใจจุดนี้? แต่เพราะว่าเข้าใจดีต่างหาก นางถึงได้พยายามหลอกใช้ซูหลินด้วยวิธีนี้อย่างสุดฝีมือ
เดิมทีที่นางให้ท่าซูหลินนั้นเพราะแผนการล้วนๆ แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เวลานี้นางเองก็ไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์ยังจะคาดหวังอย่างอื่นอะไรได้อีก? ทำได้แต่เพียงจับต้นไม้
