ใหญ่อย่างซูหลินเอาไว้ให้แน่นอย่าปล่อยมือเท่านั้นแหละ
เพราะฉะนั้นนางถึงได้ทำเป็นปฏิเสธไปเช่นนั้นไงเล่า แสดงสิ่งที่เขาต้องการเห็นออกไป ไม่ว่าอย่างไรตำแหน่งของชายาเอกของซื่อจื่อแห่งอ๋องฉางซุ่นก็ไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ตัวซูหลินเองก็เป็นคนรูปหล่องดงาม ควรแค่แก่การให้นางลงมือ
ในเมื่อได้รับการปลอบโยนจากซูหลินแล้ว เวลานี้นางเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธอีก นางยิ้มเล็กน้อยแล้วซุกเข้ากอดเขาราวกับเป็นนกตัวเล็กๆ พูดเสียงเบาว่า “ข้ารอได้เจ้าค่ะ แต่ข้าแค่ไม่อยากทำให้ซื่อจื่อลำบากใจ!”
ในขณะเดียวกันนั้นเองในใจของนางกลับดีใจโลดแล่น คิดหาวิธีว่าจะกำจัดฉู่หลิงอวิ้นอย่างไรไม่ให้กระโตกกระตากเกินไป
ในเมื่อตำแหน่งฐานะของฉู่หลิงอวิ้นเองก็พิเศษกว่าปกติ นางเป็นถึงท่านหญิงแห่งจวนอ๋องหนานเหอ ไม่ได้คิดที่จะอยากโค่นล้มลงได้ง่ายๆ หากจัดการไม่ดีก็อาจจะผิดใจกับจวนอ๋องหนานเข้า ไม่แน่เรื่องราวอาจจะแย่ถึงขนาดเสียชีวิตเลยทีเดียว
เรื่องนี้ต้องใช้วิธีที่สมบูรณ์แบบ ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์เท่านั้น!
หลัวอวี่ก่วนจะรีบกลับไปยังจวนหลัวกั๋วกง ที่จวนเองก็มีแขกผู้ใหญ่มาเยี่ยมเยือนตลอดเวลา ซูหลินปลีกตัวออกมานานมากเกินไปก็ไม่ได้ ทั้งสองคนรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปด้านหน้า
ซูหลินสั่งการข้ารับใช้คนสนิทให้ไปเตรียมรถส่งหลัวอวี่ก่วนกลับจวน ส่วนตนก็เดินไปยังห้องโถงต้อนรับแขกต่อ
—————————————————
