เป็นอย่างที่หลัวฮองเฮาคิดเอาไว้ไม่มีผิด ทั่วป๋าอวิ๋นจีทิ้งเรื่องพิธีกรรมของซูหว่านให้ซูหลินทำ โดยให้เหตุผลว่าต้องเตรียมเก็บของเดินทางออกจากเมืองหลวง
ซูหลินเองก็รู้สึกผิดกับเรื่องนี้ จึงไม่พูดอะไรมากแล้วตอบรับทำธุระชิ้นนี้ไป ก้มหน้าก้มตาทำพิธีศพไปอย่างไม่พูดไม่จา
เพื่อเป็นการแสดงถึงมารยาทที่มีต่อแคว้นโม่เป่ยและสกุลซู ฮ่องเต้เองจึงส่งของขวัญมีค่ามาให้จำนวนมาก
ฮ่องเต้แสดงท่าทีชัดเจนแล้ว ทุกคนในราชสำนักต่างต้องปรับตัวตามสภาพการณ์ งานพิธีศพของซูหว่านจัดขึ้นอย่างใหญ่โตมากไปด้วยผู้คน แต่เนื่องด้วยหาศพไม่พบ จึงมีเพียงโลงศพว่างเปล่าที่วางไว้อยู่ตรงนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ทำให้คนรู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก
ทั่วป๋าอวิ๋นจีทูลขอออกจากเมืองหลวงวันที่สิบ แต่โดนฮ่องเต้ปฏิเสธ บังคับให้นางอยู่ต่อถึงวันที่สิบสามเดือนมกราคม หลังจากเสร็จพิธีฝังศพของซูหว่าน
งานศพของซูหว่านหลายวันนี้ มีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาแสดงความเสียใจอย่างไม่หยุดหย่อน
ทางฮ่องเต้นั้นได้ส่งตัวเย่าสุ่ยมาพร้อมกับราชโองการ ส่วนทางหลัวฮองเฮาเองก็สั่งให้หลัวอวี่ก่วนและนางกำนัลข้างกายนำของขวัญมาส่งให้
ซูหังอ๋องฉางซุ่นไม่อยู่เมืองหลวง ทั้งสกุลซูจึงมีเพียงซูหลินคอยจัดการดูแลอยู่เพียงผู้เดียว
เมื่อหลัวอวี่ก่วนเข้าไป ซูหลินจำเป็นต้องต้อนรับ เพราะนางได้รับพระบรมราชโองการจากหลัวฮองเฮาสั่งให้มา
ทั้งสองทำความเคารพซึ่งกันและกันในห้องโถง
นางสนองพระโอษฐ์ค
