้องแบกรับชื่อเสียงเลวทรามที่กระทำลงไปด้วย ในเมื่อผลลัพธ์มันก็เหมือนกัน ทำไมข้าต้องลำบากเสี่ยงตัวเองไปเพื่อการนั้นด้วยเล่า?”
ซูหลินตกใจ เขาคิดไม่ถึง อ้าปากขึ้นจะพูดหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดคำใดออกมา
หลัวอวี่ก่วนเห็นว่าเขาไม่พูดไม่จา จึงหัวเราะขึ้นอย่างสลดใจ ยกมือขึ้นแกะนิ้วของเขาออก พูดดูถูกตัวเองอีกว่า “หากท่านคิดแบบนั้น งั้นท่านก็คิดเสียว่าที่ข้าหลอกใช้งานท่านไป เพียงเพราะแค่ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อก็เท่านั้น ข้าจะกลับแล้ว ข้าเสียเวลามานานแล้วท่านแม่คงเป็นห่วงแย่”
นางเอ่ยพลางคลำหาทางลงจากเตียง
—————————–
