่สนใจ ไม่แน่…นางอาจจะวางแผนทำอะไรอยู่ก็เป็นได้
นางคิดแบบนั้น แต่เรื่องนี้แม่นมกู้ไม่กล้าพูดกับคนแซ่เจิ้งต่อหน้า นางเพียงยิ้มปลอบโยน “พระชายาเอกเจ้าคะ ท่านเป็นกังวลมากไปแล้วจึงได้คิดแบบนั้น เรื่องใหญ่แบบนี้ ท่านหญิงของเรารู้จักแยกแยะดี ท่านไม่ต้องคิดมากนะเจ้าคะ”
“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นแล้วกัน!” คนแซ่เจิ้งพึมพำ ถึงแม้จะพูดแบบนั้นก็ตามที แต่อย่างไรก็ยังวางใจไม่ได้
ฉู่หลิงอวิ้นมุ่งตรงไปยังเรือนของฉู่ฉีเหยียน
ก่อนวันที่สิบห้า ฮ่องเต้หยุดออกว่าราชการ ช่วงเวลานั้นแต่ละครัวเรือนต่างฉลองปีใหม่กันอย่างสนุกสนานครึกครื้น ฉู่ฉีเหยียนก็ไม่จำเป็นต้องเข้าวัง จึงเลื่อนนัดของวันนี้ทั้งหมดโดยอ้างว่าป่วยเลยนอนอยู่บ้าน
ฉู่หลิงอวิ้นเดินก้าวเข้าไปในเรือน
ภายในตัวเรือนนั้นสังเกตเห็นได้ชัดเลยว่าข้ารับใช้ถูกไล่ออกไปทั้งหมด ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
เรือนใหญ่กว้างขวาง มองแล้วรู้สึกเคร่งขรึมสง่างามและวังเวงยิ่งนัก
หลี่หลินที่เฝ้ายามอยู่เห็นนางแล้ว ก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “ท่านหญิง!”
“อืม!” ฉู่หลิงอวิ้นพยักหน้าให้ หันมองไปรอบด้านด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ “ฉีเหยียนเล่า? คนในเรือนนี้หายไปไหนกันหมด?”
“ซื่อจื่ออยู่ในห้องหนังสือขอรับ” หลี่หลินตอบ แล้วพานางไป “เขาบอกว่าจะคัดหนังสือ ไม่อยากให้พวกข้ารับใช้มารบกวน เลยสั่งข้าให้ไล่คนพวกนั้นกลับไป”
ฉู่หลิงอวิ้นเลิกคิ้วขึ้นสูง สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน
นางหยุดฝีเท้าลง หันกลับไป
